ฉันชื่อ “ลลิล” ฉันแต่งงานกับ “ภัทร” มาได้ห้าปีแล้ว เราอาศัยอยู่ในบ้านหลังใหญ่ที่เป็นมรดกตกทอดจากพ่อแม่ของฉัน ชีวิตคู่ของเราราบรื่นดี จนกระทั่ง “กวิน” พี่ชายแท้ๆ ของฉัน พา “มีน” ภรรยาป้ายแดงของเขาเข้ามาขออาศัยอยู่ด้วยชั่วคราวระหว่างรอคอนโดของพวกเขาสร้างเสร็จ
มีนเป็นผู้หญิงที่เงียบขรึมและดูหวาดระแวงตลอดเวลา แต่สิ่งที่แปลกประหลาดที่สุดไม่ได้อยู่ที่นิสัยของเธอ… แต่อยู่ที่พฤติกรรมยามวิกาลของเธอต่างหาก
ทุกๆ คืน เวลาตีสองตรง เสียงเคาะประตูห้องนอนของฉันจะดังขึ้น แกร๊ก… ประตูถูกเปิดออก และมีนจะยืนอยู่ตรงนั้น ในชุดนอนตัวโคร่ง กอดหมอนใบเก่งของเธอไว้แน่น ร่างกายของเธอสั่นเทา
“พี่ลลิล… พี่ภัทร… มีนขอนอนด้วยได้ไหมคะ? ขอนอนตรงกลางนะ…”
ครั้งแรกที่มันเกิดขึ้น ฉันตกใจและกำลังจะปฏิเสธ แต่ภัทร สามีของฉันกลับแตะแขนฉันเบาๆ แล้วกระซิบว่า “ช่างเขาเถอะลลิล กวินบอกว่ามีนมีประวัติป่วยเป็นโรคแพนิคและละเมอตอนกลางคืน ปล่อยให้นอนไปเถอะ อย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่เลย”
ฉันยอมทำตาม แม้จะรู้สึกอึดอัดที่ต้องมีน้องสะใภ้มานอนคั่นกลางระหว่างฉันกับสามีบนเตียงคิงไซส์ทุกคืน
ความสงสัยที่เริ่มก่อตัว
สัปดาห์แรก… ฉันคิดว่ามีนคงมีอาการทางจิตจริงๆ หรือไม่ก็มีความบอบช้ำทางใจบางอย่างที่ทำให้เธอหวาดกลัวการนอนร่วมห้องกับพี่ชายของฉัน
แต่เข้าสู่สัปดาห์ที่สอง… ความคิดของฉันเริ่มเปลี่ยนไป ฉันสังเกตเห็นว่าทุกครั้งที่มีนแทรกตัวลงมานอนตรงกลาง เธอจะหันหลังให้ฉัน และหันหน้าไปทางภัทรเสมอ บางครั้งฉันตื่นมากลางดึกและเห็นสายตาของเธอมองจ้องไปที่ใบหน้าตอนหลับของสามีฉัน
“หรือว่านังนี่กำลังพยายามจะยั่วผัวฉัน?” ความหึงหวงและโกรธแค้นเริ่มเกาะกินใจฉัน ภัทรเป็นผู้ชายหน้าตาดีและมีเสน่ห์ ส่วนพี่ชายของฉันเป็นคนอารมณ์ร้อน มันสมเหตุสมผลมากที่มีนอาจจะอยากเปลี่ยนเป้าหมายมาหาสามีที่แสนดีของฉันแทน
ฉันตัดสินใจว่าคืนนี้ ฉันจะจับผิดพวกเขาให้คาหนังคาเขา ฉันจะแกล้งหลับ และดูว่ามีนตั้งใจจะทำอะไรกับสามีฉันกันแน่!
คืนแห่งความจริงที่บิดเบี้ยว
เวลา 21.00 น. ภัทรชงนมอุ่นๆ มาให้ฉันดื่มก่อนนอนเหมือนทุกคืน เขามักจะบอกว่ามันช่วยให้ฉันหลับสนิท (และฉันก็หลับสนิทจนถึงเช้าจริงๆ ทุกครั้งที่ดื่มมัน) แต่คืนนี้ ตอนที่เขาหันหลังไปรับสายโทรศัพท์ ฉันแอบเทนมแก้วนั้นทิ้งลงในกระถางต้นไม้ริมระเบียง แล้วแกล้งนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง
เวลา 02.00 น. ตรง… เสียงเคาะประตูดังขึ้น
มีนเดินเข้ามาเหมือนเคย เธอกอดหมอน แทรกตัวลงนอนตรงกลางระหว่างฉันกับภัทร ฉันหรี่ตาลงมองผ่านความมืด รอคอยให้เธอเริ่มสัมผัสสามีของฉัน… แต่เธอไม่ได้ทำ
มีนนอนตัวเกร็ง หายใจหอบถี่ มือของเธอกำผ้าห่มแน่นจนข้อปูดนูน เธอไม่ได้หันไปมองภัทรด้วยความเสน่หา แต่เธอหันไปมองเขาด้วยความ “หวาดกลัว” ต่างหาก
เวลา 02.30 น. สิ่งที่ฉันไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น
ภัทร สามีที่แสนดีของฉัน ค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งอย่างเงียบเชียบ เขาไม่ได้สนใจมีนที่นอนอยู่ตรงกลางเลยแม้แต่น้อย สายตาของเขากลับจ้องเขม็งข้ามหัวมีนมาที่ ฉัน
เขาล้วงมือเข้าไปใต้หมอนของตัวเอง หยิบ “เข็มฉีดยา” ที่บรรจุของเหลวสีใสออกมา
หัวใจของฉันเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกจากอก ฉันพยายามกลั้นหายใจและแกล้งหลับต่อไปให้เนียนที่สุด ภัทรขยับตัวช้าๆ ตั้งใจจะเอื้อมมือข้ามร่างของมีนมาหาฉัน แต่มีนที่นอนอยู่ตรงกลางกลับ แกล้งละเมอพลิกตัว ขยับแขนและขามาปัดป้อง บังตัวฉันไว้จนมิด!
“โธ่ว้อย… นังนี่ขวางอีกแล้ว” ภัทรสบถเบาๆ ด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน
แกร๊ก… ประตูห้องนอนถูกเปิดออกอีกครั้ง คราวนี้เป็น กวิน พี่ชายของฉันเองที่เดินเข้ามาในความมืด
“จัดการเรียบร้อยรึยัง?” กวินกระซิบถาม “ยัง นังมีนมันมานอนคั่นกลางอีกแล้ว กูเอื้อมไปฉีดยายัยลลิลไม่ได้ ถ้าแทงพลาดโดนนังมีนตื่นขึ้นมา แผนเราพังแน่” ภัทรกระซิบตอบ
“บัดซบเอ๊ย!” กวินสบถ “ถ้าลลิลไม่ตายคาเตียงคืนนี้ ประกันชีวิตร้อยล้านก็ไม่ตกเป็นของเราสักที มึงรีบๆ จัดการดิวะ หนี้พนันบอลกูบานเบอะแล้วนะเว้ย!” “มึงก็ดูเมียมึงสิ! ติดแจขนาดนี้ พรุ่งนี้มึงเอายานอนหลับกรอกปากเมียมึงเลยนะ จะได้ไม่มาขวางกูอีก!” ภัทรตวาดเบาๆ ก่อนจะเก็บเข็มฉีดยาซ่อนไว้ตามเดิม แล้วล้มตัวลงนอน
กวินเดินออกจากห้องไปอย่างหัวเสีย
รุ่งอรุณแห่งการเอาตัวรอด
ในความมืดมิดนั้น น้ำตาของฉันไหลพรากออกมาเงียบๆ ซึมลงไปในหมอน
ฉันเข้าใจทุกอย่างแล้ว… มีนไม่ได้บ้า และมีนไม่ได้อยากได้สามีของฉัน เธอรู้ความลับอันดำมืดของกวินและภัทรที่รวมหัวกันสร้างหนี้พนันและวางแผนฆ่าฉันเพื่อหวังเงินประกันชีวิตร้อยล้าน (ซึ่งกวินในฐานะพี่ชาย และภัทรในฐานะสามี จะได้แบ่งกันคนละครึ่ง)
แต่กวินขู่ฆ่าล้างโคตรครอบครัวของมีนหากเธอปากโป้งไปบอกตำรวจ มีนไม่สามารถพูดความจริงกับฉันได้ เธอจึงเลือกใช้วิธีที่กล้าหาญและบ้าบิ่นที่สุด… เธอใช้ร่างกายของตัวเองเป็น “โล่กำบัง”
เธอรู้ว่าภัทรต้องการจัดฉากให้ฉันหัวใจวายตายตอนหลับแบบแนบเนียน และพวกเขาจะไม่กล้าลงมือตราบใดที่มีบุคคลที่สามนอนลืมตาตื่นอยู่ตรงกลางระหว่างเรา! ทุกคำว่า “ปล่อยเธอไปเถอะ” ของภัทร ไม่ใช่ความเห็นใจ แต่เป็นความพยายามเก็บซ่อนความหงุดหงิดที่แผนการถูกขัดขวางต่างหาก
เมื่อแสงอาทิตย์แรกสาดส่องเข้ามา ภัทรลุกออกไปอาบน้ำ ฉันลืมตาขึ้นและหันไปสบตากับมีน
ดวงตาของเธอแดงก่ำและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ฉันเอื้อมมือไปกุมมือของเธอที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่ม บีบมันเบาๆ และกระซิบที่ข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดที่สุดในชีวิต
“แต่งตัวซะมีน… เราจะไปแจ้งตำรวจด้วยกัน พี่อัดเสียงพวกมันไว้หมดแล้วเมื่อคืนนี้”
มีนเบิกตากว้าง น้ำตาของเธอไหลทะลักออกมาด้วยความโล่งอกราวกับยกภูเขาออกจากอก
เช้าวันนั้น กวินและภัทรกำลังนั่งจิบกาแฟอยู่ที่โต๊ะอาหารเพื่อรอให้ฉันตื่นขึ้นมาดื่มนมผสมยาพิษแก้วใหม่ แต่สิ่งที่พวกเขาได้ต้อนรับกลับเป็นรถตำรวจสามคันที่พุ่งเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์ พร้อมหมายจับข้อหาพยายามฆ่าและสมรู้ร่วมคิด
ฉันยืนกอดอกมองอดีตสามีและพี่ชายแท้ๆ ถูกใส่กุญแจมือลากตัวขึ้นรถตำรวจไป โลกของฉันอาจจะพังทลายลงเพราะคนที่ไว้ใจที่สุด… แต่ฉันก็รอดชีวิตมาได้เพราะผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ที่ยอมเสี่ยงชีวิตกอดหมอนใบเก่าๆ เดินมานอนขวางความตายให้ฉันทุกคืน.
