ก่อนที่ผู้อำนวยการโรงพยาบาลจะก้าวเข้ามาพร้อมคำประกาศกร้าว “ลองแตะต้องหลานสาวฉันอีกครั้งสิ!”
กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ผสมผสานกับน้ำหอมปรับอากาศราคาแพงลอยอวลอยู่บนชั้นวีไอพีของโรงพยาบาลเอกชนอันดับหนึ่งของประเทศ ฉัน “ลดา” ยืนใช้มือประคองหน้าท้องที่นูนป่องตามอายุครรภ์หกเดือนของตัวเอง ร่างกายของฉันสั่นเทา ไม่ใช่เพราะความหนาวเย็นของเครื่องปรับอากาศ แต่เป็นเพราะความอัปยศอดสูที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้า
เพียะ!!!
เสียงตบหน้าดังสนั่นกึกก้องไปทั่วทางเดินที่เคยเงียบสงบ ใบหน้าของฉันหันไปตามแรงตบจนเสียหลักล้มลงไปกองกับพื้นหินอ่อน โชคดีที่ฉันใช้แขนยันพื้นและปกป้องลูกในท้องไว้ได้ทัน
คนที่ลงมือตบฉันคือ “ริต้า” นางแบบสาวชื่อดังที่เป็น ‘เมียน้อย’ ของสามีฉัน เธอจงใจบุกมาที่นี่ในวันที่ฉันมีนัดตรวจครรภ์ ริต้ายืนค้ำหัวฉันด้วยรองเท้าส้นสูงสีแดงเพลิง แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและเหยียดหยาม
แรงตบของเธออาจจะไม่ได้รุนแรงพอที่จะทำให้ร่างกายของฉันแหลกสลาย แต่มันรุนแรงพอที่จะประกาศให้พยาบาลทุกคน ผู้ป่วยวีไอพีทุกคน และคนแปลกหน้าทุกชีวิตในทางเดินแห่งนี้ได้รับรู้ว่า… ในสายตาของพวกเขา ฉันมันไร้ค่าแค่ไหน
แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของฉันแตกสลายจนไม่มีชิ้นดี ไม่ใช่ฝ่ามือของเมียน้อย… แต่เป็นผู้ชายที่ยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ห่างออกไปเพียงสามก้าว
“คินทร์…” ฉันเรียกชื่อสามีมหาเศรษฐีของฉันด้วยน้ำเสียงแหบพร่า น้ำตาเอ่อคลอเบ้า
คินทร์ ทายาทตระกูลธุรกิจหมื่นล้าน มองดูภรรยาที่กำลังอุ้มท้องลูกของเขาถูกเมียน้อยทำร้ายทำร้ายร่างกายและฉีกทึ้งศักดิ์ศรีกลางสาธารณชน แต่เขากลับยืนนิ่งเฉย สีหน้าของเขาเย็นชาราวกับรูปสลักน้ำแข็ง ไม่มีแม้แต่การก้าวเข้ามาประคอง หรือเอ่ยปากห้ามปราม
“ลุกขึ้นมาเถอะลดา อย่าทำตัวน่าสมเพชเรียกร้องความสนใจเลย” คินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงรำคาญ “ริต้าก็แค่หงุดหงิดนิดหน่อย คุณไปทำท่าทางอวดดีใส่เธอก่อนทำไม”
คำพูดของเขาเป็นเหมือนมีดที่กรีดซ้ำลงบนแผล ริต้าได้ยินดังนั้นก็ยิ่งได้ใจ เธอกระชากคอเสื้อคลุมท้องของฉันขึ้นมา “ได้ยินไหมนังหน้าจืด? พี่คินทร์เขารำคาญแกเต็มทนแล้ว คลอดไอ้เด็กมารหัวขนออกมาเมื่อไหร่ ก็รีบเซ็นใบหย่าแล้วไสหัวไปซะ! พื้นที่ตรงนี้มันเป็นของฉัน!”
ริต้าง้างมือขึ้นอีกครั้ง หมายจะตบซ้ำลงมาที่ใบหน้าของฉัน พยาบาลที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่พยายามจะเข้ามาห้าม แต่บอดี้การ์ดของคินทร์ก็กันพวกเธอเอาไว้ ฉันหลับตาลงแน่น เตรียมรับความเจ็บปวดพร้อมกับกอดท้องตัวเองไว้ให้แน่นที่สุด
แต่แล้ว… ฝ่ามือนั้นก็ไม่ได้กระทบลงบนใบหน้าของฉัน
“หยุดเดี๋ยวนี้!!!”
เสียงตวาดที่ทรงพลังและดุดันจนทำให้กระจกหน้าต่างแทบสั่นสะเทือน ดังก้องมาจากสุดปลายทางเดิน ชายสูงวัยในชุดสูทสีเทาเข้ม ผู้มีใบหน้าเคร่งขรึมและเต็มเปี่ยมไปด้วยอำนาจ กำลังก้าวเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว ตามหลังด้วยกองทัพเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยและแพทย์ระดับสูงของโรงพยาบาล
เขาคือ “ศาสตราจารย์นายแพทย์ ธนพล” ผู้อำนวยการใหญ่และเจ้าของเครือโรงพยาบาลเอกชนแห่งนี้ บุคคลที่แม้แต่นักการเมืองหรือมหาเศรษฐีระดับประเทศยังต้องก้มหัวให้
คินทร์หน้าถอดสีเมื่อเห็นว่าใครเดินเข้ามา เขารีบผลักริต้าออกไปให้พ้นทาง แล้วปรับสีหน้าให้เป็นมิตรที่สุด “ท่านผู้อำนวยการครับ… ขออภัยที่ทำให้เกิดความวุ่นวาย พอดีภรรยาของผมเธอมีอารมณ์ฉุนเฉียวนิดหน่อย เรากำลังจะจัดการ…”
“หุบปากสกปรกของแกซะ คินทร์!” ผู้อำนวยการธนพลตวาดลั่นจนคินทร์สะดุ้งสุดตัว
ริต้าที่ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ รีบเชิดหน้าขึ้นแล้วพูดแทรก “คุณเป็นผู้อำนวยการก็ควรจะดูแลความเรียบร้อยสิคะ นังผู้หญิงคนนี้มันสร้างความรำคาญให้ฉันกับแฟน คุณคินทร์จ่ายเงินค่าห้องวีไอพีไปตั้งเท่าไหร่ คุณควรจะไล่มัน…”
คำพูดของริต้าถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อผู้อำนวยการธนพลไม่ได้สนใจพวกเขาสองคนเลยแม้แต่น้อย ชายผู้ทรงอิทธิพลคุกเข่าลงบนพื้นหินอ่อนโดยไม่ห่วงชุดสูทราคาแพง เขาค่อยๆ ประคองร่างของฉันขึ้นมาอย่างทะนุถนอม แววตาที่เคยดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนและเจ็บปวดเมื่อเห็นรอยฝ่ามือสีแดงเถือกบนแก้มของฉัน
“ลดา… หลานรักของลุง… หลานเจ็บตรงไหนไหม? ลูกในท้องกระทบกระเทือนหรือเปล่า?” เสียงของท่านสั่นเครือขณะใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาให้ฉัน
ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมทั่วทั้งทางเดินวีไอพีราวกับโลกหยุดหมุน
คินทร์เบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมา ร่างกายของเขาสั่นเทาราวกับถูกฟ้าผ่า ริต้าอ้าปากค้าง ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น พยาบาลและหมอทุกคนในบริเวณนั้นต่างมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง
“หลาน… หลานสาว?” คินทร์ครางเสียงหลง “ลดา… คุณเป็นหลานสาวของท่านผู้อำนวยการเหรอ? แต่… แต่คุณบอกผมว่าคุณเป็นแค่พนักงานออฟฟิศธรรมดา…”
ฉันค่อยๆ ยืนขึ้นโดยมีลุงธนพลคอยประคอง ฉันมองหน้าผู้ชายที่ฉันเคยมอบทั้งชีวิตให้ ด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ไร้ซึ่งความรักอีกต่อไป
ใช่… ฉันปกปิดฐานะที่แท้จริงของตัวเอง ฉันคือทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลอสังหาริมทรัพย์และเครือข่ายการแพทย์ที่ใหญ่ที่สุดในทวีปเอเชีย ฉันซ่อนตัวตนเพราะอยากได้ความรักที่บริสุทธิ์ ไม่ใช่ความรักที่มาจากผลประโยชน์ และนั่นทำให้ฉันยอมทนเป็นผู้หญิงธรรมดาๆ ให้แม่ของเขากดขี่ และให้เขานอกใจมาตลอด
ลุงธนพลค่อยๆ หันกลับไปมองหน้าคินทร์และริต้า สายตาของท่านเยียบเย็นราวกับพญามัจจุราช
“ลองแตะต้องหลานสาวฉันอีกครั้งสิ…” น้ำเสียงของท่านเบาแต่หนักแน่นและดังก้องกังวาน “แล้วพวกแกจะได้เห็นว่า… การถูกลบชื่อออกจากแผนที่ธุรกิจของประเทศนี้ และการไม่มีโรงพยาบาลไหนในโลกกล้ารับพวกแกเข้าปฐมพยาบาล มันเป็นยังไง!”
“ท-ท่านครับ! ผมไม่รู้… ผมอธิบายได้! ลดา… ผมขอโทษ! ผมรักคุณนะ!” คินทร์พยายามจะถลาเข้ามาจับมือฉัน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เพราะบริษัทของเขากำลังพึ่งพาเงินกู้จากธนาคารในเครือของตระกูลฉันอยู่
ฉันปัดมือเขาออกอย่างแรง
“เก็บคำแก้ตัวของแกไว้ไปใช้ในศาลเถอะคินทร์” ฉันเชิดหน้าขึ้น เกียรติยศและศักดิ์ศรีที่ถูกเหยียบย่ำกลับคืนมาอย่างสมบูรณ์ “พรุ่งนี้ทนายของฉันจะเอาใบหย่าไปให้แกเซ็น อ้อ… และเตรียมตัวล้มละลายได้เลย เพราะฉันเพิ่งนึกออกว่า สัญญาเงินกู้หมื่นล้านที่บริษัทแกเพิ่งเซ็นไป… มันเป็นบริษัทในเครือของฉันเอง”
ริต้ากรีดร้องออกมาเมื่อบอดี้การ์ดของโรงพยาบาลพุ่งเข้าไปล็อคแขนเธอและคินทร์
“โยนพวกมันออกไปให้พ้นหน้าโรงพยาบาลของฉัน! และขึ้นบัญชีดำคนตระกูลนี้ทุกคน ห้ามเหยียบเข้ามาในเครือข่ายการแพทย์ของฉันอีกตลอดกาล!” ลุงธนพลออกคำสั่งเด็ดขาด
ฉันเดินหันหลังกลับเข้าไปในห้องตรวจระดับซูเปอร์วีไอพีโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองภาพที่อดีตสามีมหาเศรษฐีและเมียน้อยของเขา ถูก รปภ. ลากตัวออกไปตามทางเดินท่ามกลางสายตาสมเพชของผู้คน
รอยตบในวันนี้อาจจะทิ้งรอยแดงไว้บนใบหน้าของฉันเพียงไม่กี่วัน… แต่บทเรียนที่ฉันกำลังจะมอบให้พวกเขา จะทิ้งบาดแผลแห่งความพินาศย่อยยับไปตลอดชีวิตของพวกเขาอย่างแน่นอน.
