SINAMAHAN AKO NG BIYENAN KO SA ULTRASOUND, AT NANG LUMABAS SIYA, BUMULONG ANG NURSE: “HIWALAYAN MO ANG ASAWA MO AT TUMAKBO KA NA!”—NGUNIT ANG NATUKLASAN KO KINABUKASAN AY MAS NAKAKAKILABOT PA SA KANYANG BABALA.
Ako si Clara. Sa aking edad na dalawampu’t tatlo, madalas akong sabihan na parang isang buhay na manika. Biniyayaan ako ng isang pambihira at mala-diyosang kagandahan—mayroon akong perpekto, makinis, at mala-porselanang maputing balat na walang kahit anong mantsa, mahaba at umaalon na itim na buhok, at isang maamo ngunit matalinong mukha. Inakala ko na ang aking kagandahan at kabataan ay nagdala sa akin sa isang perpektong buhay nang pakasalan ko si Mateo, ang tagapagmana ng isa sa pinakamayamang pamilya sa Pilipinas.
Isang taon matapos ang aming marangyang kasal, nabuntis ako. Anim na buwan na ngayon ang sanggol sa aking sinapupunan. Sa mata ng lahat, ako ay isang prinsesa na nakatira sa isang ginintuang palasyo. Ngunit sa loob ng naglalakihang pader ng aming mansyon, unti-unti kong nararamdaman na hindi ako isang asawa. Ako ay isang bilanggo.
Ang aking biyenan, si Doña Carmela, ay labis ang pagka-obses sa aking pagbubuntis. Siya ang nagpapasya kung anong oras ako gigising, kung ano ang kakainin ko, at kung anong mga bitamina ang dapat kong inumin. Hindi niya ako hinahayaang lumabas ng mansyon nang walang kasamang tatlong guwardiya. Ayon kay Mateo, sobra lang daw silang nag-aalala sa kaligtasan ko at ng magiging anak namin. Naniwala ako. Hanggang sa dumating ang araw ng aking buwanang check-up.
Ang Nakakapangilabot na Babala sa Klinika
Dinala ako ni Doña Carmela sa isang eksklusibo at pribadong klinika na pag-aari mismo ng kanilang pamilya. Walang ibang pasyente roon kundi ako. Nakahiga ako sa malamig na examination bed, nakataas ang aking damit habang pinapahiran ng ultrasound gel ang aking namimintog na tiyan.
Sa gilid ko, nakatayo ang aking biyenan, nakangisi habang pinagmamasdan ang monitor.
“Napakaperpekto ng batang ito,” bulong ni Doña Carmela, ngunit may kakaibang lamig sa kanyang boses na nagpatindig ng aking balahibo.
Biglang tumunog ang telepono ng aking biyenan. Kumunot ang noo niya at tiningnan ang screen. “Kailangan kong sagutin ito. Nurse Liza, bantayan mo si Clara. Siguraduhin mong nakuha ang lahat ng sukat ng bata.”
Nang maisara ni Doña Carmela ang pintuan, naiwan kami ng nurse sa loob ng kwarto. Nakita kong nanginginig ang mga kamay ni Nurse Liza habang hawak ang ultrasound probe. Pinagpapawisan siya ng malapot at palinga-linga sa pintuan.
“Nurse Liza, ayos ka lang ba?” malumanay at inosente kong tanong.
Biglang ibinaba ni Nurse Liza ang kagamitan. Lumapit siya sa aking tainga, at ang mga salitang lumabas sa kanyang nanginginig na mga labi ay nagpatigil sa pagtibok ng aking puso.
“Clara, makinig ka sa akin,” pabulong at nagpapanic na sabi ng nurse. “Kailangan mong hiwalayan ang asawa mo. Tumakbo ka na! Umalis ka sa mansyon nila habang may oras ka pa! Hindi nila hinihintay ang isang apo… hinihintay nila ang isang donor! Kapag nanganak ka, papatayin ka nila!”
Nanlaki ang mga mata ko. Ang aking maputi at makinis na balat ay tuluyang nanlamig na parang yelo. “A-Anong sinasabi mo? Donor? Papatayin?!”
Bago pa man makapagsalita muli si Nurse Liza, bumukas ang pinto. Pumasok si Doña Carmela. Mabilis na nagkunwari ang nurse na sinusuri ang aking tiyan, ngunit bago siya lumayo, may pasikreto siyang isiningit sa loob ng bulsa ng aking bestida—isang maliit at kinakalawang na susi.
“Tapos na ba?” malamig na tanong ni Doña Carmela, matalim na nakatingin sa nurse. “O-Opo, Doña Carmela. H-Healthy po ang bata,” nauutal na sagot ni Nurse Liza.
Habang pauwi kami sa mansyon, nakadungaw lamang ako sa bintana ng sasakyan. Ang puso ko ay parang sasabog sa kaba. Gusto kong isipin na nababaliw lang ang nurse, ngunit ang instinct ko bilang isang ina ay sumisigaw na nasa malaking panganib ang buhay ko.
Hindi ako nag-iskandalo. Ang aking dalawampu’t tatlong taong gulang na isipan ay mabilis na nag-isip. Kung totoo ang sinabi ng nurse, kailangan kong alamin ang katotohanan.
Ang Katotohanang Dudurog sa Aking Mundo
Kinabukasan, hatinggabi. Mahimbing na natutulog si Mateo sa tabi ko. Dahan-dahan kong inalis ang kanyang braso na nakapulupot sa aking baywang. Kinuha ko ang maliit na susi na ibinigay ng nurse.
Ayon sa isang pasikretong text message na ipinadala sa akin ni Nurse Liza bago niya tuluyang burahin ang kanyang numero, ang susi ay para sa underground basement ng mansyon—isang kwarto na mahigpit na ipinagbabawal ni Mateo na pasukin ko, dahil daw naglalaman ito ng mga “lumang gamit ng pamilya.”
Nanginginig ang aking mga tuhod habang bumababa sa madilim na hagdan patungo sa basement. Ginamit ko ang susi sa isang malaking bakal na pinto. Click. Bumukas ito.
Pagkapasok ko, binuksan ko ang mahinang ilaw. Ang kwarto ay hindi isang bodega. Isa itong private medical archive na may isang malaking vault at mga filing cabinets.
Binuksan ko ang isa sa mga cabinet gamit muli ang susi. Ang unang folder na nakita ko ay nakapangalan kay Mateo. Nang basahin ko ito, napasinghap ako at napatakip ng bibig.
Patient: Mateo Alejandro
Diagnosis: Advanced Genetic Organ Failure and Bone Marrow Deterioration.
Status: Terminal. Less than 2 years to live without a 100% matched genetic stem cell and organ donor.
May taning na ang buhay ng asawa ko?! Ngunit ang sumunod kong natuklasan ay mas malala at mas nakakakilabot pa sa sakit niya.
Sa pinakailalim ng drawer, may tatlong makakapal na itim na folders. Nang buksan ko ang mga ito, bumagsak ang aking mga luha at halos mamatay ako sa takot at pandidiri.
Naglalaman ito ng mga litrato at death certificates ng TATLONG BABAENG naging asawa ni Mateo bago ako! Lahat sila ay hindi ko nakilala dahil palihim silang pinakasalan at itinago sa publiko.
Ngunit ang nakakapangilabot? Ang tatlong babae sa litrato ay eksaktong kamukha ko! Lahat sila ay nasa edad dalawampu’t dalawa hanggang dalawampu’t lima. Lahat sila ay may mala-porselana at maputing balat, at mahaba at itim na buhok. Lahat sila ay may kaparehong blood type at genetic profile ko!
Binasa ko ang kanilang death certificates. Wife 1: Died of Severe Hemorrhage during Childbirth. Wife 2: Died of Cardiac Arrest during Childbirth. Wife 3: Died of Complications during Childbirth.
At ang kanilang mga anak? Walang record! Walang birth certificates! Dahil ang mga sanggol na ipinanganak nila ay hindi pinalaki para mahalin. Ginamit ang mga sanggol na iyon upang i-harvest ang kanilang umbilical cord stem cells at bone marrow upang pahabain ang buhay ni Mateo! Ngunit dahil hindi naging 100% match ang unang tatlong sanggol, kailangan nilang umulit! Kailangan nilang maghanap ng bagong “incubator”.
At ako iyon.
Ako ang ika-apat na biktima. Pinili nila ako dahil ang aking dalawampu’t tatlong taong gulang na katawan, ang aking maputing balat, at ang aking mga genes ang may pinakamataas na porsyentong makagawa ng sanggol na 100% match para kay Mateo. At oras na maipanganak ko ang bata, papatayin nila ako sa delivery table upang patahimikin, at kakatayin nila ang sarili kong anak para iligtas ang demonyo kong asawa!
Napaluhod ako sa malamig na sahig. Humagulgol ako nang walang tunog. Niyakap ko nang napakahigpit ang aking sinapupunan.
Ang asawang madalas humalik sa aking tiyan at nagsasabing “Mahal na mahal ko kayo ng baby natin” ay nag-aabang lamang palang maipanganak ang aking anak upang kunin ang mga laman-loob nito!
Bumangon ang isang matinding galit mula sa kailaliman ng aking kaluluwa. Hindi ako mamamatay. Hindi ko hahayaang galawin nila ang anak ko. Ang aking luha ay natuyo at napalitan ng isang malamig at nakamamatay na kapasiyahan. Ang inosenteng Clara ay namatay na sa loob ng madilim na basement na iyon. Ang lalabas sa pintuang ito ay isang reyna na handang manunog ng buong palasyo.
Ang Lihim na Pag-atake ng Reyna
Kinuha ko ang aking telepono at pinicturan ang lahat ng dokumento. Ang mga medical records, ang mga death certificates, ang genetic matching reports, lahat! Ibinalik ko nang maayos ang mga folder sa loob ng cabinet upang walang makahalata.
Bumalik ako sa kwarto namin ni Mateo at humiga sa tabi niya na parang walang nangyari. Kinabukasan, gumising ako at ngumiti nang napakatamis kina Mateo at Doña Carmela habang kumakain kami ng almusal.
“Kumain ka nang marami, Clara,” nakangiting sabi ni Doña Carmela habang iniaabot sa akin ang isang baso ng gatas na may hinalong “espesyal na bitamina.” “Kailangan ninyong maging malusog ng magiging apo ko.”
“Salamat po, Mama,” malambing kong sagot. Ngunit pasikreto kong itinapon ang gatas sa paso ng halaman sa gilid ng mesa nang hindi nila nakikita.
Pagsapit ng hapon, habang nasa trabaho si Mateo at natutulog si Doña Carmela, tinawagan ko ang aking matalik na kaibigan na isang kilalang investigative journalist, pati na rin ang direktor ng NBI (National Bureau of Investigation) na kaibigan ng nasira kong ama. Ipinadala ko sa kanila ang lahat ng litrato at ebidensya.
“Iligtas niyo ako. May malaking sindikato ng illegal organ harvesting at murder sa loob ng mansyong ito,” iyon ang mensaheng ipinadala ko.
Ang Matamis na Pagkawasak
Dalawang araw ang lumipas. Hatinggabi, biglang sumakit ang aking tiyan. Nagsimula akong sumigaw at mag-inarte na parang nagle-labor na ako kahit anim na buwan pa lamang ang aking dinadala.
“Mateo! Ang sakit! Manganganak na yata ako!” iyak ko, namimilipit sa sakit sa ibabaw ng kama.
Nag-panic si Mateo at Doña Carmela. “Hindi pa pwede! Masyado pang maaga, hindi pa fully developed ang organs ng bata!” sigaw ni Doña Carmela, halatang walang pakialam sa akin kundi sa mga organs ng sanggol.
“Dalhin natin siya sa underground clinic natin ngayon din!” utos ni Mateo. Binuhat niya ako at dinala sa basement.
Inihiga nila ako sa isang malamig na operating table sa kabilang kwarto ng basement. Nakita ko ang mga doktor na binayaran nila, naghahanda ng mga kutsilyo at sindikato.
“Tuturukan na natin siya ng anesthesia, Doña Carmela. Oras na kunin natin ang bata, tutuluyan na natin ang ina gaya ng plano,” bulong ng isang doktor kay Mateo.
Ngumisi si Mateo. “Gawin niyo na. Kailangan ko na ang bone marrow ng batang yan.”
Nang ilalapit na ng doktor ang karayom sa aking braso, biglang nawalan ng kuryente sa buong mansyon.
BOOOOOOM!
Isang malakas na pagsabog ang yumanig sa itaas ng bahay. Ang malaking bakal na pinto ng basement ay sinira gamit ang battering ram. Sa loob ng ilang segundo, pumasok ang dose-dosenang armadong ahente ng NBI at SWAT team, nakatutok ang mga assault rifles sa mga doktor, kay Mateo, at kay Doña Carmela.
“NBI! IBABA NIYO ANG MGA SANDATA! FREEZE!” sigaw ng pinuno ng SWAT.
Nagulat si Mateo at napaluhod sa takot. Si Doña Carmela ay namutla at napasigaw nang posasan siya ng dalawang ahente.
Dahan-dahan akong bumangon mula sa operating table. Inalis ko ang artipisyal na pawis sa aking noo. Ang aking maputi at mala-diyosang mukha ay kalmadong-kalmado. Wala nang bakas ng sakit o pag-iyak.
Nang makita ako ni Mateo na nakatayo at walang nararamdamang sakit, nanlaki ang kanyang mga mata. “C-Clara…? A-Anong ibig sabihin nito?! Bakit may NBI?!”
Naglakad ako papalapit kay Mateo, ang aking dalawampu’t tatlong taong gulang na mukha ay nagpapamalas ng pinakamalamig na tingin na hindi niya kailanman nakita.
“Inakala mo ba talaga na papayag akong maging pabrika ng laman-loob para iligtas ang nabubulok mong katawan?” matalim kong tanong, umaalingawngaw sa buong basement. “Nabasa ko ang lahat, Mateo. Ang tatlong asawa mong pinatay mo. Ang mga inosenteng sanggol na kinatay niyo. Ngayon, tapos na ang maliligayang araw niyo.”
“Clara! Asawa mo ako! Papatayin mo ba ako?!” humahagulgol na iyak ni Mateo, pilit na kumakapit sa aking bestida habang nakaluhod, hirap na hirap huminga dahil sa kanyang sakit.
Tiningnan ko siya nang may matinding pandidiri at itinabig ang kanyang kamay.
“Hindi ako ang papatay sa’yo, Mateo. Ang sakit mong walang lunas ang tatapos sa’yo sa loob ng malamig na selda. Mabulok ka sa kulungan nang walang donor at walang pag-asa.”
Kinaladkad ng mga pulis sina Mateo, Doña Carmela, at ang mga doktor palabas ng mansyon. Sa labas, naghihintay ang mga media at camera. Kinabukasan, naging pinakamalaking balita sa buong bansa ang karumal-dumal na sindikatong pinatakbo ng pamilya Alejandro. Ang lahat ng kanilang yaman, kumpanya, at ari-arian ay kinumpiska ng gobyerno, at dahil ako ang legal na asawa, sa akin napunta ang malaking porsyento ng kanilang mga lehitimong negosyo bilang danyos sa ginawa nila sa akin.
Makalipas ang tatlong buwan, matagumpay at ligtas kong isinilang ang aking anak sa isang pribado at sikat na ospital sa Amerika, malayo sa mga demonyo.
Habang hawak ko ang aking malusog na sanggol, tiningnan ko ang aking repleksyon sa salamin. Ang aking mala-porselana at maputing balat ay nananatiling perpekto. Sa edad na dalawampu’t tatlo, nakatakas ako sa kamatayan, napabagsak ko ang isang bilyun-bilyong imperyo ng kasamaan, at napatunayan ko na ang isang inosente at magandang reyna, kapag sinubukan mong galawin ang kanyang anak, ay kayang maging pinakamasahol na bangungot ng kanyang mga kaaway.
