PUMAYAG AKONG PAKASALAN ANG BILYONARYONG HALOS 40 TAON ANG TANDA SA AKIN. SA GABI NG KASAL NAMIN, NANIGAS AKO SA TAKOT NANG IBULONG NIYANG, “HUWAG KANG MAGING ASAWA KO NGAYONG GABI.” KINABUKASAN, NAGMAMAKAAWA ANG PAMILYA NIYA NA UMALIS NA AKO.
KABANATA 1: Ang Pag-ibig na Binili ng Pera
Ako si Lia, 25 anyos. Isang simpleng empleyado sa bangko. Ngunit sa araw na ito, nakasuot ako ng isang designer wedding gown na nagkakahalaga ng milyun-milyong piso, naglalakad sa aisle patungo sa lalakeng halos apat na dekada ang tanda sa akin.
Si Don Eduardo, 64 anyos. Ang nagmamay-ari ng isa sa pinakamalaking real estate empires sa Asya.
Lahat ng tao sa simbahan ay nakatingin sa akin nang may pandidiri. Naririnig ko ang mga bulungan. “Gold digger.” “Linta.” “Gagawin ang lahat para sa pera.”
Hindi ko sila masisisi. Sino ba namang maniniwalang mahal ko ang lalaking ito? Ang totoo, pumayag akong magpakasal kay Eduardo dahil kailangan ko ng pera para sa heart transplant ng nakababata kong kapatid. Nangako si Eduardo na sasagutin niya ang lahat ng gastusin sa ospital, kapalit ng isang bagay: ang maging legal na asawa niya.
Sa front row, nakaupo ang dalawang anak ni Eduardo sa unang asawa—sina Marco at Sylvia. Pareho silang mas matanda pa sa akin. Ang mga tingin nila ay parang mga patalim na gustong humiwa sa lalamunan ko.
Matapos ang seremonya at ang marangyang reception, dumating ang pinakakinatatakutan kong sandali.
KABANATA 2: Ang Lihim sa Gabi ng Kasal
Nasa loob kami ng Presidential Suite ng hotel. Nakaupo ako sa gilid ng malaking kama, nanginginig. Suot ko ang isang manipis na silk robe. Malamig ang aircon, pero pinagpapawisan ako nang malamig.
Narinig ko ang pagbukas ng pinto ng banyo. Lumabas si Eduardo. Nakasuot siya ng simpleng pajama. Kahit matanda na, makisig pa rin siya, pero ngayong gabi, napansin ko ang matinding pagod sa mga mata niya.
Lumapit siya sa akin. Napapikit ako. Nagsimulang tumulo ang luha ko sa takot sa kung ano ang inaasahan niya sa akin bilang asawa.
Umupo siya sa tabi ko. Inilapit niya ang mukha niya sa tenga ko. Nanigas ang buong katawan ko.
Ngunit sa halip na halik o yakap, isang mahinang bulong ang narinig ko.
“Lia… huwag kang maging asawa ko ngayong gabi,” humihingal na bulong ni Eduardo.
Dumilat ako, naguguluhan. “P-Po?”
Lumayo siya nang kaunti at ngumiti nang malungkot. Kumuha siya ng isang makapal na briefcase mula sa ilalim ng kama at inilapag ito sa harapan ko.
“Huwag kang maging asawa ko ngayong gabi,” ulit niya, mas seryoso na ngayon ang tono. “Maging kakampi kita. Maging tagapagligtas ko.”
Binuksan niya ang briefcase. Punong-puno ito ng mga dokumento, hard drives, at mga titulo.
“May Stage 4 Pancreatic Cancer ako, Lia. Anim na buwan na lang ang buhay ko,” pag-amin ni Eduardo. “Hindi ko kailangan ng asawa sa kama. Kailangan ko ng taong mapagkakatiwalaan ko para protektahan ang kumpanya ko… mula sa sarili kong mga anak.”
Nanlaki ang mga mata ko. “S-Sina Marco at Sylvia?”
Tumango si Eduardo. “Matagal ko nang alam na ninanakawan nila ang kumpanya. Gusto nilang ibenta ang mga ospital at orphanages na itinayo ko para sa mahihirap, para lang magamit ang pondo sa pagsusugal at pagpapatayo ng mga casinos. Hindi ko hahayaang sirain nila ang legacy ko.”
Kinuha niya ang isang dokumento at iniabot sa akin.
“Pinagmasdan kita, Lia. Alam kong mabuti kang tao. Nakita ko kung paano mo isakripisyo ang sarili mo para sa kapatid mo. Kaya bago tayo ikasal, inilipat ko na ang 70% ng shares ng kumpanya sa pangalan mo. Ikaw na ang bagong Majority Shareholder at Acting CEO. Ang kasal na ito… ay isang pader para hindi nila makuha ang yaman ko.”
Umiyak ako, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa bigat ng tiwala na ibinibigay sa akin ng isang estranghero. Sa gabing iyon, hindi kami nag-asal mag-asawa. Sa halip, tinuruan niya ako. Ipinakita niya sa akin ang bawat dokumento, bawat sikreto ng kumpanya, at bawat kahinaan ng kanyang mga anak.
Sa loob ng isang gabi, mula sa pagiging isang simpleng empleyado, hinubog niya ako bilang isang reyna na handang lumaban.
KABANATA 3: Ang Pagsugod ng mga Buwitre
Kinabukasan, alas-siyete pa lang ng umaga, may malalakas na katok na nagpagising sa akin.
Pagbukas ko ng pinto ng suite, bumungad sa akin sina Marco at Sylvia, kasama ang tatlong abogado nila. Itinulak nila ako papasok at sapilitang pumasok sa kwarto.
Wala si Eduardo sa kama dahil maaga siyang pumunta sa medical facility ng hotel para sa kanyang pain management therapy.
“Nasaan na ang kalandian mong matanda?!” sigaw ni Sylvia, tinitignan ako mula ulo hanggang paa na parang isang maruming basahan.
“Wala si Eduardo rito. Anong kailangan niyo?” matapang kong tanong, hinihigpitan ang tali ng robe ko.
Inihagis ni Marco ang isang sobre sa lamesa.
“Eto ang kailangan namin. Isang tseke na nagkakahalaga ng P50 Million,” ngisi ni Marco. “Kunin mo ‘yan, mag-impake ka, at umalis ka na. Magpa-file kami ng annulment sa lalong madaling panahon. May sakit ang tatay namin, at hindi namin hahayaang isang mukhang-perang katulad mo ang makinabang sa yaman niya habang mahina siya!”
“Kaya kunin mo na ang pera habang mabait pa kami,” banta ni Sylvia. “Dahil kapag hindi ka umalis ngayon din, sisiguraduhin naming masisira ang buhay mo. Ipapakulong ka namin sa kasong panloloko sa isang Senior Citizen!”
Tinignan ko ang tseke. P50 Million. Malaking halaga.
Tumingin ako kina Marco at Sylvia. Akala nila, matatakot nila ako. Akala nila, katulad ako ng mga babaeng madaling bilhin.
Huminga ako nang malalim, naglakad palapit sa lamesa, at kinuha ang tseke.
Ngumiti sina Marco. “Good girl. Alam mo naman pala ang lugar mo—”
RIIIIP.
Sa harap ng kanilang mga mata, pinunit ko ang tseke. Pinunit ko ulit, hanggang sa maging maliliit na piraso, at inihagis ko ito sa hangin na parang confetti.
KABANATA 4: Ang Pagbagsak ng mga Linta
“Anong ginagawa mo, baliw ka ba?!” tili ni Sylvia.
Inilabas ko mula sa briefcase ni Eduardo ang isang makapal na folder na may tatak ng Supreme Court Notary. Inilapag ko ito sa mesa.
“Sabi niyo kanina, hindi niyo hahayaang may makinabang sa yaman ng tatay niyo habang mahina siya?” malamig kong sabi. Ipinatong ko ang dalawang kamay ko sa mesa at tinignan sila nang diretso sa mata. “Masyado na kayong huli.”
Lumapit ang isa sa mga abogado nila at sinuri ang dokumento. Namutla ang abogado.
“Sir Marco…” nanginginig na sabi ng abogado. “I-Ito po ay isang Irrevocable Transfer of Assets… S-Si Ma’am Lia na po ang may hawak ng 70% ng kumpanya. Siya na po ang Majority Owner at bago niyong Boss.”
Nanlaki ang mga mata ni Marco. “IMPOSIBLE! FAKE YAN! TATAY NAMIN SIYA! KAMI ANG TAGAPAGMANA!”
“Tagapagmana?”
Biglang bumukas ang pinto ng kwarto. Pumasok si Eduardo, nakasakay sa wheelchair pero maangas pa rin ang tindig.
“Eduardo…” lalapit sana ako pero tinaas niya ang kamay niya para sabihing ayos lang siya.
Hinarap ni Eduardo ang kanyang mga anak.
“Wala kayong mamanahin dahil matagal niyo nang ninakawan ang kumpanya,” matigas na sabi ni Eduardo. “Inilipat ko ang lahat kay Lia dahil siya lang ang may sapat na kabutihan at tapang para protektahan ang mga empleyado natin. Kayo? Wala kayong ibang inisip kundi ang sarili niyo.”
“P-Papa! Pamilya mo kami!” iyak ni Sylvia, biglang lumuhod at nagmakaawa. “Papa, huwag mo namang gawin sa amin ‘to! Paano na ang mga bahay namin? Ang mga sasakyan?!”
“Kausapin niyo ang bago niyong CEO,” sagot ni Eduardo, tumingin sa akin nang may buong pagmamalaki.
Humarap ako kina Marco at Sylvia na ngayon ay umiiyak at nagmamakaawa na huwag silang tanggalan ng yaman. Ang mga taong kanina lang ay nagtataboy sa akin, ngayon ay nakaluhod sa paanan ko.
“Makinig kayo nang mabuti,” boses ko na umaalingawngaw sa buong suite. “Mula ngayon, tinatanggalan ko na kayo ng posisyon sa Board of Directors. Ibo-freeze ko rin ang lahat ng company credit cards niyo hanggang sa maibalik niyo ang mga pondong ninakaw niyo sa mga orphanages.”
Tinuro ko ang pinto.
“Ngayon… lumabas na kayo ng kwarto ko. Gusto nang magpahinga ng asawa ko.”
Wala silang nagawa. Umiiyak at hiyang-hiyang lumabas sina Marco at Sylvia, hila-hila ng kanilang mga abogado.
Nang sumara ang pinto, nilapitan ko si Eduardo at hinawakan ang kamay niya. Ngumiti siya sa akin—isang ngiti ng pasasalamat at kapayapaan. Alam niyang ligtas na ang pinaghirapan niya.
Hindi man nagsimula sa romansa ang aming kasal, naging simula naman ito ng isang matibay na alyansa. Ipinangako ko sa sarili ko: hangga’t humihinga siya, at kahit mawala pa siya, poprotektahan ko ang imperyo niya laban sa sinumang magtatangkang sumira rito.