มายาเป็นภรรยาที่ขยันและเปี่ยมด้วยความรัก ตลอดสามปีที่ผ่านมา เธอทำงานวันละสองกะในตำแหน่งพนักงานธุรการธรรมดา ๆ เพียงเพื่อสนับสนุนความฝันของสามี อันตอนกำลังสร้างบริษัทสตาร์ทอัปด้านเทคโนโลยีเล็ก ๆ ของตัวเอง และเพราะเขาไม่มีเงิน ค่าใช้จ่ายทั้งหมดในบ้าน ค่าอาหาร รวมถึงเงินซื้อคอมพิวเตอร์สำหรับธุรกิจ ล้วนมาจากหยาดเหงื่อแรงงานของมายา
แม้อันตอนจะชอบดูถูกเธออยู่เสมอ เรื่องเสื้อผ้าที่เรียบง่ายและการไม่ใส่ใจเรื่องความสวยความงาม แต่มายาก็อดทน เพราะเธอรักสามีของเธอ
แต่แล้วในคืนหนึ่งที่ฝนตกหนักและอากาศหนาวเย็น หลังจากกลับจากที่ทำงาน มายากลับต้องตกใจสุดขีด เมื่อเห็นเสื้อผ้าของตัวเองถูกโยนกระจัดกระจายอยู่หน้าประตูบ้าน
เมื่อเธอเปิดประตูเข้าไป เธอเห็นอันตอนนั่งอยู่บนโซฟา กำลังดื่มไวน์ราคาแพงกับหญิงสาวสวยสง่าคนหนึ่ง เธอคือเบลล่า อดีตแฟนสาวของอันตอน และเป็นลูกสาวของนักการเมืองผู้มั่งคั่ง
“อันตอน? นี่มันอะไรกัน? ทำไมข้าวของของฉันถึงอยู่ข้างนอก?” มายาถามด้วยเสียงสั่น ขณะตัวเปียกโชกไปด้วยสายฝน
อันตอนลุกขึ้นยืน มองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าด้วยสายตาเหยียดหยาม
“ก็ดีที่เธอกลับมาแล้ว” เขาพูดอย่างเย็นชา “เราหย่ากันเถอะ มายา ฉันไม่ต้องการเธออีกแล้ว เธอเป็นภาระต่อความฝันของฉัน ดูสภาพตัวเองสิ เหมือนขอทาน! แต่เบลล่าพร้อมจะลงทุนให้บริษัทของฉันถึงห้าล้านเปโซ เธอต่างหากคือผู้หญิงที่คู่ควรกับฉัน ไม่ใช่คนอย่างเธอที่ไม่มีอนาคต”
เบลล่าเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะ
“ขอโทษนะ มายา แต่ในโลกธุรกิจ คนจนไม่มีที่ยืน ออกไปจากบ้านหลังนี้ซะ”
มายาร้องไห้ออกมา
“อันตอน! ตอนที่คุณไม่มีอะไรเลย ฉันเป็นคนเลี้ยงดูคุณ! ฉันเป็นคนจ่ายค่าเช่าบ้าน! คุณทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง?!”
“อย่าเอาเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธอมาทวงบุญคุณฉัน!” อันตอนตะโกน
เขาหยิบแหวนเรียบง่ายที่มีหินสีดำอยู่บนโต๊ะ แล้วขว้างใส่หน้ามายา
“แล้วก็เอาแหวนราคาถูกจากครอบครัวเธอไปด้วย! มันน่าอาย! ไสหัวไปซะ!”
มายาก้มลงเก็บแหวนขึ้นมา เธอมองอันตอนตรง ๆ เข้าตา น้ำตาของเธอหยุดไหลในทันที และถูกแทนที่ด้วยสีหน้าเยือกเย็นและสงบนิ่ง
“ได้ อันตอน ฉันจะไป” เธอพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “แต่จงจำคืนนี้ไว้ให้ดี เพราะจะมีวันหนึ่งที่คุณต้องตามหา ‘เงินเล็ก ๆ น้อย ๆ’ ที่คุณดูถูกมันในวันนี้”
มายาหันหลังและเดินจากไปท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำ
สิ่งที่เธอไม่ได้บอกอันตอนก็คือ แหวน “ราคาถูก” ที่เขาโยนทิ้งนั้นไม่ใช่ของปลอม แต่มันคือแหวนตราประจำตระกูลที่ทำจากเพชรดำหายาก มูลค่าหลายล้าน
เพราะความจริงแล้ว มายาไม่ใช่พนักงานธุรการธรรมดา
เธอคือทายาทเพียงคนเดียวของ Imperial Global Group บริษัทการลงทุนที่ใหญ่ที่สุดในเอเชีย
เธอเพียงแค่ปลอมตัวเป็นคนธรรมดา และตีตัวออกห่างจากครอบครัว เพื่อค้นหาผู้ชายที่จะรักเธออย่างจริงใจ
แต่เมื่อพิสูจน์ได้แล้วว่าอันตอนรักเพียงเงิน เธอก็พร้อมที่จะกลับไปสู่โลกที่แท้จริงของเธอ
ห้าปีต่อมา…
บริษัทของอันตอนล้มละลาย
แทนที่จะเติบโต เบลล่ากลับใช้เงินไปกับความฟุ่มเฟือย งานปาร์ตี้ และการท่องเที่ยว
เมื่ออันตอนกลายเป็นคนล้มละลายและจมอยู่ในหนี้สิน เบลล่าก็ทอดทิ้งเขาไป และควงชายที่ร่ำรวยกว่าคนใหม่
อันตอนสูญเสียบ้าน
สูญเสียรถยนต์
และแทบไม่มีเงินซื้ออาหารกิน
ด้วยความสิ้นหวัง เขาจึงสมัครงานที่ Imperial Global Group
เขาได้ยินว่าบริษัทกำลังเปิดรับผู้จัดการรุ่นใหม่ และหวังว่าประสบการณ์ในฐานะ “CEO” ของบริษัทเล็ก ๆ ของตัวเอง จะช่วยให้เขาได้รับการคัดเลือก
ในวันสัมภาษณ์รอบสุดท้าย อันตอนสวมสูทเก่า ๆ ตัวสุดท้ายที่ยังเหลืออยู่
เขารู้สึกประหม่าอย่างมาก ขณะที่เลขานุการพาเขาเข้าไปยังสำนักงานที่ใหญ่ที่สุดบนชั้นสูงสุดของตึก
“ท่าน CEO รอคุณอยู่ข้างในค่ะ” เลขานุการกล่าว ก่อนปิดประตูลง
สำนักงานนั้นกว้างใหญ่และหรูหราอย่างยิ่ง
เก้าอี้ผู้บริหารถูกหันหลังให้ประตู และหันหน้าออกไปยังหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นวิวทั้งเมือง
“สวัสดีครับ ท่าน CEO!” อันตอนกล่าวด้วยความเคารพอย่างยิ่ง “ผมชื่ออันตอน วัลเดรามา ผมพร้อมทุ่มเทความสามารถทั้งหมดเพื่อช่วยให้บริษัทเติบโต ผมมีประสบการณ์ด้านการบริหารมากมายครับ!”
เก้าอี้ตัวใหญ่ค่อย ๆ หมุนกลับมา
ทันทีที่เห็นคนที่นั่งอยู่ตรงนั้น หัวใจของอันตอนแทบหยุดเต้น
แฟ้มเรซูเม่ในมือหล่นลงพื้น
ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับเห็นผี
หญิงสาวในชุดสูทดีไซเนอร์หรูหรา นั่งไขว่ห้างอย่างสง่างาม พร้อมสร้อยเพชรที่ส่องประกายอยู่บนลำคอ
เธอคือมายา
ผู้หญิงที่เขาเคยไล่ออกจากบ้านกลางสายฝนเมื่อห้าปีก่อน
“มะ… มายา?!” อันตอนอุทานด้วยความตกตะลึง “เธอมาทำอะไรที่นี่?! แล้ว CEO อยู่ไหน?!”
มายายิ้ม
รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยอำนาจและความน่าเกรงขาม
“ฉันคือ CEO อันตอน” เธอตอบอย่างสงบ พร้อมวางมือบนโต๊ะ
บนนิ้วของเธอคือแหวนสีดำวงเดิม ที่เขาเคยโยนทิ้ง
“ยินดีต้อนรับสู่บริษัทของฉัน”
“มะ… มันเป็นไปไม่ได้!” อันตอนพูดด้วยเสียงสั่น “เธอเป็นแค่คนจน! เป็นแค่พนักงานธุรการ! เธอกลายเป็นเจ้าของ Imperial Global ได้ยังไง?!”
“เพราะบริษัทนี้เป็นของฉันมาตั้งแต่แรกแล้ว” มายาอธิบาย “ฉันแกล้งเป็นคนธรรมดา เพราะอยากใช้ชีวิตแบบคนทั่วไป และอยากหาคนที่จริงใจกับฉัน”
“ฉันรักคุณ อันตอน ฉันทุ่มทุกอย่างให้คุณ แต่คุณกลับเลือกเงินห้าล้านเปโซของเบลล่า แทนที่จะเลือกฉัน”
มายาเปิดแฟ้มข้อมูลประวัติของอันตอน
“และตอนนี้… คุณอยู่ที่นี่”
“ล้มละลาย”
“เป็นหนี้”
“ถูกเมียน้อยผู้ร่ำรวยทอดทิ้ง”
“และกำลังอ้อนวอนขอทำงานจากบริษัทของภรรยาที่คุณเคยบอกว่า ‘ไม่มีอนาคต’”
อันตอนทรุดตัวคุกเข่าลงบนพื้น
สมองของเขาค่อย ๆ ตระหนักถึงความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต
เขาได้ทอดทิ้งผู้หญิงที่สามารถมอบทั้งโลกให้กับเขา
“มายา… ที่รัก… ยกโทษให้ผมเถอะ” อันตอนร้องไห้ พลางคลานเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน
“ผมแค่หลงผิด! ผมไม่ได้ตั้งใจ! ทั้งหมดเป็นความผิดของเบลล่า! ผมยังรักคุณนะ มายา! เรายังกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้! เราจะบริหารบริษัทด้วยกัน!”
มายาลุกขึ้นยืน
เธอมองลงมายังชายที่กำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้า โดยไร้ซึ่งความสงสาร
“การเพิกถอนการสมรสของเราสิ้นสุดไปตั้งแต่ปีที่แล้วแล้ว อันตอน”
“คุณเป็นคนเซ็นเอกสารเอง โดยไม่แม้แต่จะอ่าน เพราะมัวแต่ยุ่งอยู่กับงานปาร์ตี้ของคุณ จำได้ไหม?”
มายาหยิบเรซูเม่ของอันตอนขึ้นมา
แล้วฉีกมันออกเป็นสองส่วนอย่างช้า ๆ
ก่อนโยนลงถังขยะ
“ส่วนใบสมัครงานของคุณ…”
“ไม่ผ่าน”
“มายา! ได้โปรดเถอะ! ผมไม่มีเงินกินข้าวแล้ว! ไม่มีที่อยู่แล้ว! ให้ผมทำงานอะไรก็ได้ แม้แต่ภารโรงก็ยังดี!” อันตอนร้องไห้สะอึกสะอื้น
มายากดปุ่มอินเตอร์คอมบนโต๊ะ
“ฝ่ายรักษาความปลอดภัย เชิญพาชายคนนี้ออกจากอาคารด้วยค่ะ”
“และเพิ่มชื่อเขาเข้าไปในบัญชีดำของทุกบริษัทในเครือ รวมถึงพันธมิตรทางธุรกิจทั้งหมดของเรา”
“ฉันไม่ต้องการเห็นหน้าเขาในธุรกิจใด ๆ ในเมืองนี้อีก”
“ไม่! มายา! อย่าทำแบบนี้กับผม! ยกโทษให้ผมเถอะ!”
อันตอนตะโกน ขณะถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนพาตัวออกไป
เสียงร้องไห้ของเขาดังไปทั่วทางเดิน จนกระทั่งประตูลิฟต์ปิดลง
หลังจากอันตอนจากไป
มายาเหลืออยู่เพียงลำพังในสำนักงานอันเงียบสงบ
เธอลุกขึ้น เดินไปยังหน้าต่างบานใหญ่ และมองลงไปยังเมืองทั้งเมืองที่อยู่ภายใต้การบริหารของเธอ
รอยยิ้มอ่อนโยนและสงบสุขปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก
เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่ยืนร้องไห้อยู่ท่ามกลางสายฝนอีกต่อไป
วันนี้ เธอคือราชินีแห่งชีวิตของตัวเอง
เป็นอิสระจากคนที่ไม่เคยเห็นคุณค่าของเธอ
และพร้อมก้าวสู่อนาคตด้วยความสำเร็จอย่างสง่างาม
