มหาเศรษฐีหญิงตัวจริงกลับมาจากภารกิจลับ หวังฉลองวันเกิดให้ลูกสาว—แต่ต้องฟิวส์ขาดเมื่อเห็นชู้รักของสามีสั่งให้ลูกคุกเข่าบนพื้นหินอ่อน ก่อนจะตอกกลับจนหน้าหงายว่า “ทุกอย่างที่แกแย่งไป… มันเป็นของฉัน!”
ตลอดหกเดือนที่ผ่านมา ฉันต้องใช้ชีวิตอยู่ภายใต้ตัวตนปลอมในฐานะเจ้าหน้าที่ตรวจสอบบัญชีและจารกรรมข้อมูลทางการเงินระดับสากล มันเป็น “ภารกิจลับ” ที่เสี่ยงอันตรายและไม่สามารถติดต่อใครได้ แต่สิ่งเดียวที่ทำให้ฉันมีแรงใจสู้ต่อคือ “น้องโรส” ลูกสาววัยห้าขวบของฉัน วันนี้เป็นวันเกิดของเธอ ฉันรีบเคลียร์งานทั้งหมดและบินด่วนกลับมาเพื่อหวังจะเซอร์ไพรส์ลูกสาว ฉันวาดฝันว่าจะได้เห็นบ้านที่เต็มไปด้วยลูกโป่ง เค้กก้อนโต และเสียงหัวเราะของโรสที่วิ่งมารับฉัน
แต่ทันทีที่ฉันเปิดประตูคฤหาสน์หรูเข้ามา… สิ่งที่ฉันพบกลับทำให้น้ำแข็งในอกของฉันเดือดพล่านจนแทบระเบิด
คฤหาสน์เงียบสนิท ไร้เงาของงานปาร์ตี้ใดๆ และที่กลางห้องโถงหินอ่อนอันเย็นเฉียบ ฉันมองเห็นร่างเล็กๆ ของน้องโรสกำลัง คุกเข่าร้องไห้สะอื้นจนตัวโยน บนพื้นหินอ่อนที่เย็นจัด ใบหน้าของลูกสาวตัวน้อยเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ข้างๆ มีแก้วน้ำที่หกเลอะเทอะ
และเหนือร่างของลูกสาวฉัน มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนกอดอก มองลงมาด้วยสายตาเหยียดหยาม เธอคือ “โคลอี้” ชู้รักของสามีฉันที่พยายามทำตัวเป็นคุณนายคนใหม่ของบ้านนี้
“ร้องไห้เข้าไป! น้ำหกแค่นี้ก็เช็ดไม่สะอาด นี่คือวิธีเดียวที่เด็กสปอยล์และไร้การศึกษาแบบแกจะได้เรียนรู้! คุกเข่าอยู่ตรงนั้นจนกว่าฉันจะสั่งให้ลุก!” โคลอี้ตวาดเสียงแหลมพลางใช้ปลายเท้าเขี่ยเศษผ้าใส่หน้าลูกสาวฉัน
การเผชิญหน้าของแม่เสือ
“แกกล้าดียังไงมาสั่งให้ลูกสาวฉันคุกเข่า!”
เสียงของฉันดังก้องไปทั่วห้องโถง โคลอี้สะดุ้งสุดตัวและหันขวับมามองทันที ส่วนน้องโรสเมื่อได้ยินเสียงของฉันก็เงยหน้าขึ้นทั้งน้ำตา “หม่ามี้! หม่ามี้ช่วยโรสด้วย โรสเจ็บเข่า…”
ฉันรีบวิ่งเข้าไปประคองลูกสาวขึ้นมากอดแนบจะอก หัวใจของฉันแตกสลายเมื่อสัมผัสได้ถึงตัวที่สั่นเทาและหัวเข่าที่แดงช้ำของลูก
โคลอี้เมื่อเห็นว่าเป็นฉัน เธอก็ยกยิ้มเหยียดหยามทันที เธอจัดเสื้อผ้าแบรนด์เนมของตัวเองก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจองหอง “อ้าว… นึกว่าใคร ที่แท้ก็แม่ใจยักษ์ที่ทิ้งลูกทิ้งผัวไปทำงานต่างจังหวัดกะโหลกกะลาตั้งหลายเดือนนี่เอง กลับมาก็ดีแล้ว ลินดา มาร์คเขาเลือกฉันแล้ว และตอนนี้ฉันคือคนที่จะมาดัดสันดานลูกสาวแก!”
ในวินาทีนั้นเอง “มาร์ค” สามีสารเลวของฉันก็เดินลงมาจากชั้นสอง เขาสวมชุดสูทภูมิฐาน ทันทีที่เขาเห็นฉัน เขาก็ขมวดคิ้วด้วยความรำคาญ
“ลินดา? เธอกลับมาทำไม” มาร์คเดินไปโอบเอวโคลอี้อย่างเปิดเผย “ในเมื่อเธอกลับมาก็ดีแล้ว เราจะได้เซ็นใบหย่ากันให้จบๆ โคลอี้เขาเหมาะสมที่จะเป็นภรรยาของมหาเศรษฐีแบบผมมากกว่าเธอ เธอคอยแต่จะออกไปทำงานต้อยต่ำข้างนอก ไม่เคยช่วยเชิดหน้าชูตาอะไรผมเลย บ้านหลังนี้ คุมภพนี้ และตำแหน่ง CEO ของผม มันสูงเกินกว่าที่ผู้หญิงธรรมดาๆ แบบเธอจะเอื้อมถึงแล้ว!”
ความจริงที่ไม่มีใครคาดคิด
ฉันค่อยๆ พยุงน้องโรสไปนั่งบนโซฟาอย่างนุ่มนวล เช็ดน้ำตาให้ลูกอย่างเบามือ ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับชายหญิงไร้ยางอายทั้งสองคน ฉันไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้กรีดร้อง แต่มุมปากของฉันกลับยกยิ้มขึ้นมา… เป็นรอยยิ้มที่เย็นเยือกจนมาร์คเริ่มรู้สึกหน้าถอดสี
“มาร์ค… โคลอี้… พวกแกสองคนฉลาดมากนะที่กล้าพูดคำนี้ในบ้านของฉัน” ฉันเอ่ยเรียบๆ
“บ้านของเธอ? ฮ่าๆๆ!” โคลอี้หัวเราะลั่น “มาร์คบอกฉันหมดแล้วว่าเธอไม่มีเงินสักบาท มาร์คเป็นคนซื้อคฤหาสน์หลังนี้ และบริษัทเทคโนโลยีที่มาร์คคุมอยู่ก็ทำเงินมหาศาล แกมันก็แค่คนอาศัย!”
“งั้นเหรอ?” ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูขึ้นมา กดต่อสายตรงหาเลขาฯ ส่วนตัวของฉันทันที และเปิดลำโพงให้ได้ยินกันทั้งห้อง
“คุณเจนนิเฟอร์… สั่งระงับงบประมาณทั้งหมดของบริษัท Harrington Tech ทันที และส่งทีมกฎหมายไปยึดทรัพย์สินทั้งหมดของนายมาร์ค แฮร์ริงตัน รวมถึงประกาศขับไล่ผู้บุกรุกออกจากคฤหาสน์หมายเลข 9 ภายในห้านาทีนี้ด้วย” ฉันสั่งการด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ
มาร์คหัวเราะร่วน “ลินดา เธอเป็นบ้าไปแล้วเหรอ? เธอคิดว่าเธอเป็นใครถึงจะมาสั่งยึดบริษัทฉันได้!”
ไม่ถึงสองนาที เสียงโทรศัพท์ของมาร์คก็ดังขึ้นลั่นห้อง เขาหยิบขึ้นมารับสายด้วยความหงุดหงิด แต่ทันทีที่ปลายสายพูด จู่ๆ โทรศัพท์ในมือของมาร์คก็ร่วงหล่นลงพื้น หน้าของเขาซีดเผือดราวกับคนตาย ขาของเขาเริ่มสั่นจนแทบยืนไม่อยู่
“บ-บอสครับ! บอร์ดบริหารสูงสุดสั่งปลดคุณออกจากตำแหน่ง CEO ทันทีครับ! และธนาคารเพิ่งแจ้งว่าบัญชีทั้งหมดของคุณถูกอายัดเพราะเงินทุนทั้งหมดของบริษัทเรามาจาก ‘เครือข่ายบลูไดมอนด์’ ที่ถอนหุ้นออกไปทั้งหมดแล้วครับ!” เสียงจากโทรศัพท์ที่แตกกระจายบนพื้นยังคงดังแว่วออกมา
บทเรียนราคาแพง
โคลอี้เห็นท่าไม่ดีรีบจับแขนมาร์ค “มาร์ค! เกิดอะไรขึ้นคะ? มันเกิดอะไรขึ้น!”
มาร์คค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองฉัน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างขีดสุด “เครือข่ายบลูไดมอนด์… ผู้ลงทุนลึกลับรายใหญ่ที่สุด… ลินดา… เธอ… เป็นไปไม่ได้…”
“ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ล่ะ มาร์ค?” ฉันก้าวเข้าไปหาพวกเขาทั้งสองคนช้าๆ บรรยากาศรอบตัวฉันเปลี่ยนเป็นความน่าเกรงขามของประธานบริหารสูงสุดที่แท้จริง
“ภารกิจลับที่ฉันต้องเดินทางไปทำตลอดหกเดือน คือการไปเซ็นอนุมัติควบรวมกิจการระดับโลกในนามของประธานเครือข่ายบลูไดมอนด์… ซึ่งก็คือฉันเอง บริษัทที่แกคิดว่าแกสร้างมาด้วยตัวเอง เงินทุน 100% มันมาจากฉัน! คฤหาสน์หลังนี้ รถหรูทุกคันที่แกขับ ทรัพย์สินทุกบาททุกสตางค์ที่แกใช้ปรนเปรอชู้รักของแก… มันเป็นเงินของฉันทั้งหมด!”
ฉันหันไปจ้องหน้าโคลอี้ที่ตอนนี้อ้าปากค้างและตัวสั่นเทาด้วยความกลัว
“และแก… โคลอี้ แกบอกว่านี่คือวิธีที่เด็กสปอยล์จะได้เรียนรู้ใช่ไหม? งั้นวันนี้ฉันจะสอนบทเรียนให้ผู้หญิงไร้ยางอายแบบแกได้เรียนรู้บ้าง!”
ทันใดนั้น ประตูคฤหาสน์ก็ถูกผลักออก บอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำกว่าสิบคนพร้อมทีมทนายความเดินเข้ามาในบ้านอย่างพร้อมเพรียง พวกเขาเดินตรงมาคุกเข่าต่อหน้าฉัน
“ยินดีต้อนรับกลับครับท่านประธาน!”
“ลากคอผู้หญิงคนนี้และผู้ชายสารเลวคนนี้ออกไปจากคฤหาสน์ของฉัน!” ฉันชี้ไปที่มาร์คและโคลอี้ “เสื้อผ้า แบรนด์เนม หรือแม้แต่เศษเงินในกระเป๋าที่มาจากเงินของฉัน ห้ามพวกมันเอาออกไปแม้แต่ชิ้นเดียว! ปล่อยให้พวกมันออกไปตัวเปล่า!”
“ลินดา! ผมขอโทษ! ผมผิดไปแล้ว!” มาร์คทรุดตัวลงคุกเข่าแทบเท้าของฉัน ร้องไห้คร่ำครวญอย่างหมดสภาพ “เห็นแก่ลูกของเราเถอะนะลินดา! ให้ผมอยู่ทีนี่เถอะนะ!”
“ตอนที่โคลอี้สั่งให้ลูกสาวของฉันคุกเข่า แกยืนดูอยู่เฉยๆ แกไม่เคยคิดว่าโรสเป็นลูกเลย มาร์ค” ฉันสะบัดเท้าออกจากการเกาะกุมของเขาอย่างไม่ใยดี
โคลอี้เองก็กรีดร้องด้วยความเสียสติเมื่อบอดี้การ์ดเข้ามาลากตัวเธอออกไป ทั้งสองคนถูกโยนออกไปนอกเขตรั้วคฤหาสน์ท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก ทรัพย์สินที่พวกเขาคิดว่าขโมยไปจากฉัน… บัดนี้ได้อันตรธานหายไปต่อหน้าต่อตา เหลือเพียงความว่างเปล่าและหนี้สินมหาศาลที่จะตามหลอกหลอนพวกเขาไปชั่วชีวิต
ฉันหันกลับมาหาน้องโรส อุ้มลูกสาวขึ้นมาแนบตักแล้วจูบที่หน้าผากของเธอเบาๆ
“หมดเวลาทำภารกิจลับของหม่ามี้แล้วค่ะคนเก่ง ต่อจากนี้ไป หม่ามี้จะอยู่ฉลองวันเกิดให้หนูทุกปี และจะไม่มีใครหน้าไหนมารังแกหนูได้อีกต่อไป”
น้องโรสยิ้มกว้างและกอดคอฉันแน่น คฤหาสน์หลังใหญ่กลับมาอบอุ่นอีกครั้งด้วยความรักที่แท้จริงของแม่ และชัยชนะเหนือคนพาลที่คิดจะมาทำลายดวงใจของฉัน.
