แต่วันที่ฉันปรากฏตัวในงานวิวาห์ร้อยล้านของเขาพร้อมลูกน้อยทั้งสามคน ฝันหวานของเขาก็พังทลายกลายเป็นฝันร้ายที่ไม่มีวันตื่น!
สิบเอ็ดปีที่แล้ว ในคืนที่ฝนตกหนักที่สุดในชีวิตของฉัน “ภพ” อดีตสามีที่ฉันร่วมสร้างเนื้อสร้างตัวมาด้วยกัน ได้โยนกระเป๋าเสื้อผ้าของฉันออกไปกองที่หน้าประตูบ้าน เขาจ้องมองฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจและขยะแขยง ในขณะที่โอบกอด “ริสา” เลขาสาววัยใสของเขาที่กำลังใช้มือลูบหน้าท้องที่นูนป่องของตัวเองอย่างจงใจ
“ออกไปจากบ้านของฉันซะ นาริน!” เสียงของภพตวาดลั่นแข่งกับเสียงสายฝน “ฉันทนอยู่กับผู้หญิง ‘เป็นหมัน’ อย่างเธอมานานเกินพอแล้ว ผู้ชายอย่างฉันต้องมีทายาทสืบสกุล และริสาก็กำลังอุ้มท้องลูกชายของฉันอยู่ เธอมันก็แค่ผู้หญิงไร้ค่าที่ให้กำเนิดชีวิตไม่ได้ เก็บของของเธอแล้วไสหัวไปซะ!”
ฉันยืนตัวสั่นเทาท่ามกลางสายฝน ไม่ใช่เพราะความหนาวเย็น แต่เป็นเพราะความเจ็บปวดที่ถูกทรยศและถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนแหลกเหลว ฉันจากมาพร้อมกับน้ำตาและความอัปยศ โดยที่ภพไม่เคยรู้ความลับที่ตลกร้ายที่สุดในชีวิต…
หลังจากที่ฉันถูกไล่ออกมา ฉันได้ไปตรวจร่างกายอย่างละเอียดที่โรงพยาบาลและพบว่า มดลูกและรังไข่ของฉันสมบูรณ์พร้อมร้อยเปอร์เซ็นต์ ความสงสัยทำให้ฉันแอบใช้เส้นสายขอประวัติการตรวจสุขภาพของภพจากคลินิกที่เราเคยไปตรวจด้วยกันเมื่อหลายปีก่อน ผลปรากฏว่า “ภพมีภาวะเป็นหมันอย่างถาวร 99.9%” สเปิร์มของเขาไม่มีความแข็งแรงพอที่จะทำให้ผู้หญิงคนไหนท้องได้บนโลกใบนี้!
นั่นหมายความว่า เด็กในท้องของริสา เมียน้อยที่เขาเชิดชูนักหนา… ไม่ใช่ลูกของเขา!
ฉันเลือกที่จะเก็บความลับนี้ไว้เงียบๆ ไม่กลับไปแฉความจริง เพราะฉันต้องการให้เขาจมอยู่กับคำโกหกหลอกลวงของเมียน้อยไปตลอดชีวิต ฉันเริ่มต้นชีวิตใหม่ สร้างธุรกิจของตัวเองจนประสบความสำเร็จ และได้พบรักแท้กับ “คริส” มหาเศรษฐีนักลงทุนชาวอเมริกันที่รักและให้เกียรติฉันเหนือสิ่งอื่นใด เราแต่งงานกันและมีลูกด้วยกันถึงสามคน เป็นฝาแฝดชายหญิงวัยเจ็ดขวบ และลูกชายคนเล็กวัยสี่ขวบที่น่ารักราวกับเทวดาตัวน้อย
สิบเอ็ดปีผ่านไป ภพขยายธุรกิจจนร่ำรวยและก้าวขึ้นเป็นเศรษฐีหน้าใหม่ เขาตัดสินใจจัดงานวิวาห์และงานเฉลิมฉลองครบรอบแต่งงานมูลค่ากว่าร้อยล้านบาทที่โรงแรมระดับหกดาว เพื่อประกาศให้สังคมรับรู้ถึงความสำเร็จและโชว์ความสมบูรณ์แบบของครอบครัว โดยมี “น้องภูมิ” ลูกชายวัยสิบเอ็ดขวบที่เขาภาคภูมิใจหนักหนายืนเคียงข้าง
ความเย่อหยิ่งทำให้ริสาส่งการ์ดเชิญวีไอพีมาให้ฉันที่บริษัท เธอคงหวังจะใช้โอกาสนี้เหยียบย่ำฉันให้จมดินและอวดชีวิตที่หรูหราของเธอ แต่เธอคงไม่รู้ว่า การ์ดเชิญใบนั้นคือบัตรผ่านประตูที่ฉันจะใช้เดินเข้าไปพังทลายโลกทั้งใบของพวกเธอ
บรรยากาศในห้องบอลรูมถูกประดับประดาด้วยดอกไม้สีขาวนับหมื่นดอกและแชนเดอเลียร์คริสตัลที่ส่องประกายระยิบระยับ แขกเหรื่อระดับไฮโซและนักข่าวจากทุกสำนักกำลังยืนล้อมรอบเวที ภพกำลังถือไมค์กล่าวสุนทรพจน์ด้วยรอยยิ้มกว้าง “ผมมีวันนี้ได้ เพราะผมมีภรรยาที่แสนดีอย่างริสา และมีลูกชายที่สืบสายเลือดความเก่งกาจของผมอย่างน้องภูมิ พวกเขาคือครอบครัวที่สมบูรณ์แบบที่สุดของผมครับ”
แขกทุกคนกำลังจะปรบมือ แต่แล้วบานประตูไม้สักแกะสลักบานใหญ่ของห้องบอลรูมก็ถูกผลักให้เปิดออกกว้าง
เสียงพูดคุยในงานเงียบกริบลงทันที ทุกสายตาหันมาจับจ้องที่ประตู ฉันก้าวเดินเข้ามาในชุดราตรีสีแดงสดที่สั่งตัดพิเศษจากปารีส สวมสร้อยคอเพชรน้ำงามมูลค่าหลายสิบล้านที่คริสมอบให้เป็นของขวัญ ฉันควงแขนคริส สามีรูปหล่อผู้ทรงอิทธิพลของฉันก้าวเดินอย่างสง่างามไปตามพรมแดง โดยมีลูกๆ ทั้งสามคนของฉันในชุดสูทและเดรสตัวจิ๋วเดินตามมาด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสา
รอยยิ้มบนใบหน้าของภพแข็งค้างทันทีที่เห็นฉัน ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อมองเห็นเด็กเล็กๆ ทั้งสามคนที่หน้าตาถอดแบบมาจากฉันและคริสอย่างชัดเจน ริสาหน้าซีดเผือด รีบเดินมาเกาะแขนภพไว้แน่นด้วยความประหม่า
“นาริน…” ภพครางชื่อฉันเสียงแผ่ว ก่อนจะพยายามปรับสีหน้าให้หยิ่งยโสเหมือนเดิม “เธอมาทำไม? แล้วเด็กพวกนี้… ไปรับอุปการะลูกใครมาเลี้ยงเพื่อสร้างภาพบังหน้าล่ะ? คนเป็นหมันอย่างเธอ คงทรมานมากสินะที่เห็นฉันมีลูกสืบสกุล”
ฉันหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่กังวานและเต็มไปด้วยความสมเพช ฉันปล่อยแขนคริสและก้าวขึ้นไปยืนประจันหน้ากับเขาที่หน้าเวที
“เด็กทั้งสามคนนี้คลอดออกมาจากมดลูกของฉันเองค่ะภพ ตรวจดีเอ็นเอร้อยสถาบันก็คือลูกแท้ๆ ของฉันกับสามี” ฉันพูดเสียงดังฟังชัดจนไมค์ของนักข่าวทุกตัวบันทึกเสียงไว้ได้ “แต่ที่ฉันมาวันนี้ ไม่ได้มาเพื่ออวดลูกหรอกนะคะ ฉันแค่มี ‘ของขวัญวิวาห์’ ชิ้นพิเศษที่เก็บสะสมมาถึงสิบเอ็ดปี มามอบให้คุณต่างหาก”
ฉันหันไปรับซองเอกสารสีน้ำตาลจากมือคริส และโยนมันลงบนอกของภพจนมันร่วงลงพื้น เอกสารหลายแผ่นหลุดกระจายออกมา
“ลองอ่านดูสิคะภพ ใบรับรองแพทย์ที่ยืนยันว่าคุณมีภาวะน้ำเชื้ออ่อนแอและเป็นหมันถาวรตั้งแต่สิบห้าปีที่แล้ว! คุณไม่มีทางทำให้ผู้หญิงคนไหนท้องได้!”
เสียงฮือฮาดังขึ้นระงมทั่วทั้งห้องบอลรูม แสงแฟลชจากกล้องนักข่าวสาดส่องวูบวาบ ภพมือสั่นเทาขณะก้มลงหยิบเอกสารเหล่านั้นขึ้นมาอ่าน ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายสั่นสะท้านราวกับถูกฟ้าผ่ากลางอก
“ม-ไม่จริง… นี่มันเอกสารปลอม! เธออิจฉาฉัน!” ภพตะโกนเสียงหลง แต่แววตาของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
ฉันแสยะยิ้มและหยิบเอกสารอีกแผ่นขึ้นมาชูให้ทุกคนดู “ถ้าเอกสารแพทย์มันเก่าไป งั้นลองดูผลตรวจดีเอ็นเอฉบับล่าสุดนี่ไหมคะ? นักสืบของฉันเพิ่งเอาเส้นผมของคุณกับน้องภูมิไปตรวจเมื่อสัปดาห์ก่อน ผลระบุชัดเจนว่าคุณสองคน ‘ไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด’ แม้แต่เปอร์เซ็นต์เดียว!”
“ริสา!!” ภพหันขวับไปหาภรรยาของเขาด้วยดวงตาที่แดงก่ำราวกับปีศาจ “นี่มันหมายความว่ายังไง! ภูมิลูกใคร!!”
ริสากรีดร้องและทรุดตัวลงกับพื้น ร่างกายของเธอสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เธอพยายามคลานเข้าไปเกาะขาภพ “ภพคะ! ริสาอธิบายได้! ตอนนั้นริสาท้องกับแฟนเก่าที่หนีไป ริสาไม่มีทางออก ริสารักคุณนะคะ!”
คำสารภาพของเธอคือฟางเส้นสุดท้ายที่บดขยี้โลกทั้งใบของมหาเศรษฐีจอมเย่อหยิ่ง ภพเซถอยหลังไปหลายก้าว มือจับที่หน้าอกตัวเองด้วยความเจ็บปวดเจียนตาย สิบเอ็ดปีที่เขาเฝ้าทะนุถนอม เลี้ยงดู และยกย่องเชิดชูลูกชายคนนี้ สิบเอ็ดปีที่เขายกหุ้นบริษัทและทรัพย์สมบัติทั้งหมดให้ภรรยาที่เขารัก… แท้จริงแล้ว เขาเป็นเพียงผู้ชายโง่เขลาที่ถูกสวมเขา และทุ่มเททุกสิ่งให้ลูกของชายชู้มาตลอดชีวิต!
แขกในงานต่างพากันซุบซิบนินทา บางคนถึงกับส่ายหน้าด้วยความสมเพช นักข่าวรัวชัตเตอร์เก็บภาพความพินาศของครอบครัวที่เคยอ้างว่า ‘สมบูรณ์แบบ’
ฉันไม่ได้ยืนรอดูฉากจบที่แสนเวทนานั้น ฉันหันหลังกลับไปหาสามีที่แสนดีและลูกๆ ที่น่ารักของฉัน คริสโอบไหล่ฉันอย่างปกป้องและประทับจูบลงบนขมับของฉันเบาๆ เราสี่คนเดินจับมือกันก้าวออกจากห้องบอลรูมที่กำลังลุกเป็นไฟด้วยความขัดแย้งและเสียงกรีดร้อง
ฝันหวานของภพถูกทำลายป่นปี้ไม่มีชิ้นดี และนับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ชีวิตที่เหลือของเขาจะต้องเผชิญกับความอับอาย การทรยศ และความสูญเปล่า… ซึ่งมันคือผลกรรมที่คู่ควรที่สุด สำหรับผู้ชายที่เคยโยนเพชรแท้อย่างฉันทิ้ง เพื่อไปคว้าเศษแก้วที่บาดมือตัวเองจนเลือดอาบ!
