แต่การเอาคืนของฉัน ทำเอาครอบครัวจอมปลอมของพวกเขาล้มละลายในชั่วข้ามคืน!
1. งานหมั้นที่เคลือบด้วยยาพิษ
บรรยากาศในห้องบอลรูมของโรงแรมระดับห้าดาวอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของกุหลาบขาวและเสียงดนตรีคลาสสิก แขกเหรื่อระดับวีไอพีกว่าสองร้อยชีวิตมารวมตัวกันเพื่อเป็นสักขีพยานในงานหมั้นที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งปี ฉันชื่อ “ลลิตา” ยืนมองตัวเองในกระจกด้วยชุดไทยศิวาลัยที่ถูกตัดเย็บอย่างประณีต วันนี้ควรจะเป็นวันที่ฉันมีความสุขที่สุด เพราะฉันกำลังจะหมั้นหมายกับ “ภคิน” ผู้ชายที่ฉันคบหาดูใจมาถึงสามปี
แต่ภายใต้รอยยิ้มที่ฉันแสดงออกให้แขกเห็น หัวใจของฉันกลับหนักอึ้ง ตลอดเวลาที่คบกันมา ฉันต้องอดทนกับ “คุณหญิงประภา” ว่าที่แม่สามีผู้เย่อหยิ่งและเจ้ายศเจ้าอย่าง เธอเกลียดที่ฉันเกิดมาในครอบครัวพ่อค้าธรรมดาๆ แม้ว่าปัจจุบันฉันจะสร้างเนื้อสร้างตัวจนเป็นเจ้าของธุรกิจนำเข้าส่งออกระดับพันล้านแล้วก็ตาม ในสายตาของคุณหญิงประภา ฉันก็ยังเป็นแค่ “พวกไพร่มีเงิน” ที่เทียบไม่ได้กับผู้ดีเก่าอย่างตระกูลของเธอ
2. สองฉาดกลางสโมสร
พิธีการดำเนินมาถึงช่วงที่ผู้ใหญ่สองฝ่ายต้องมาทักทายแขกวีไอพี ฉันเดินตามหลังภคินและคุณหญิงประภาไปที่โต๊ะของรัฐมนตรีท่านหนึ่ง ด้วยความที่ชายกระโปรงชุดไทยของฉันยาวและหนัก ฉันจึงเผลอเดินไปสะดุดขาเก้าอี้จนเซไปชนพนักงานเสิร์ฟ ทำให้แก้วน้ำส้มหกกระเด็นไปโดนชายกระโปรงผ้าไหมราคาแพงของคุณหญิงประภาเพียงเล็กน้อย
เหตุการณ์นั้นไม่ได้ใหญ่โตอะไร พนักงานรีบเข้ามาขอโทษและเช็ดให้ แต่คุณหญิงประภาที่รอคอยจังหวะเล่นงานฉันอยู่แล้ว กลับระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างเกรี้ยวกราด
เพียะ!!
ฝ่ามือหนักๆ ของว่าที่แม่สามีฟาดลงบนแก้มซ้ายของฉันอย่างแรงจนหน้าหัน เสียงพูดคุยในห้องบอลรูมเงียบกริบลงทันที แขกกว่าสองร้อยคนหันมามองที่จุดเดียวกันด้วยความตกตะลึง
ฉันเบิกตากว้าง เอามือกุมแก้มที่ร้อนผ่าว น้ำตาเอ่อล้นด้วยความช็อก แต่ก่อนที่ฉันจะทันได้อธิบายอะไร คุณหญิงประภาก็ง้างมือขึ้นและตบลงมาที่แก้มขวาของฉันอีกครั้ง!
เพียะ!!
“นังคนซุ่มซ่าม! แกจงใจทำให้ฉันขายหน้าใช่ไหม!” คุณหญิงประภาชี้หน้าด่าฉันด้วยเสียงที่ดังกังวานไปทั่วห้องบอลรูม “แกมันก็แค่คนนอกที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้า! เป็นแค่พวกตลาดล่างที่ไม่รู้จักธรรมเนียมและไม่รู้จักวิธีทำตัวให้คู่ควรกับครอบครัวผู้ดีอย่างพวกฉัน! ออกไปจากงานนี้เดี๋ยวนี้! ฉันไม่รับผู้หญิงอย่างแกมาเป็นสะใภ้!”
3. ธาตุแท้ของผู้ชายขี้ขลาด
ความอับอายและความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง ฉันหันไปมองหน้าภคิน ผู้ชายที่กำลังจะสวมแหวนให้ฉันในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า หวังเพียงแค่ให้เขาก้าวออกมาปกป้อง หรือพูดอะไรสักอย่างเพื่อกู้ศักดิ์ศรีให้ผู้หญิงที่เขารัก
แต่สิ่งที่ภคินทำ กลับเป็นการถอนหายใจและมองฉันด้วยสายตารำคาญ “ลลิตา… คุณรีบกราบขอโทษคุณแม่เถอะ อย่าทำให้เรื่องมันบานปลายไปกว่านี้เลย คุณเดินซุ่มซ่ามเองนะ รีบๆ ขอโทษท่านสิ งานจะได้ดำเนินต่อ แขกผู้ใหญ่รอดูอยู่นะ”
คำพูดของภคินเปรียบเสมือนมีดที่แทงทะลุหัวใจของฉันจนแหลกสลาย ความรักและความตาบอดที่ฉันเคยมีให้เขาปลิวหายไปในพริบตา ผู้ชายขี้ขลาดคนนี้ไม่เคยรักฉัน เขาแค่รัก “เงิน” และ “ความสะดวกสบาย” ที่ฉันประเคนให้เท่านั้น!
4. การโต้กลับของ ‘คนนอก’
หยดน้ำตาแห่งความอ่อนแอเหือดแห้งไปในวินาทีนั้น ฉันเงยหน้าขึ้น ยืดหลังตรง และกวาดสายตามองสองแม่ลูกจอมปลอมด้วยแววตาที่เย็นเยียบและแข็งกร้าว ฉันเอื้อมมือไปดึงไมโครโฟนจากพิธีกรที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ใกล้ๆ
“ได้ยินชัดกันไหมคะทุกท่าน?” ฉันกรอกเสียงลงในไมโครโฟน ดังก้องไปทั่วงาน “คุณหญิงประภาเพิ่งบอกว่าฉันเป็นคนนอกที่ไม่คู่ควร และไล่ฉันออกจากงานหมั้นนี้”
ภคินหน้าเสีย รีบเดินเข้ามาจะแย่งไมค์ “ลลิตา! คุณจะบ้าเหรอ ทำอะไรน่ะ วางไมค์ลงเดี๋ยวนี้!”
“หยุดอยู่ตรงนั้นแหละภคิน!” ฉันตวาดใส่เขาจนสะดุ้ง “ในเมื่อคุณแม่ของคุณกล้าฉีกหน้าฉันต่อหน้าคนสองร้อยคน ฉันก็จะขอประกาศความจริงให้ทุกคนในงานนี้ได้รับรู้เหมือนกัน!”
ฉันหันไปมองแขกในงานที่กำลังซุบซิบนินทา “ทุกท่านคะ ตระกูลผู้ดีเก่าที่พวกท่านกำลังชื่นชม แท้จริงแล้วกำลังล้มละลาย! บริษัทของพวกเขาติดหนี้ธนาคารหลายร้อยล้าน และคนที่เอาเงินสดไปโปะหนี้เพื่อพยุงฐานะจอมปลอมของพวกเขาไว้ ก็คือ ‘คนนอกไร้สกุล’ อย่างฉันคนนี้แหละค่ะ!”
คุณหญิงประภาหน้าซีดเผือดราวกับศพ “น-นังลลิตา! แกหุบปากเดี๋ยวนี้นะ! แกกล้าใส่ร้ายฉันเหรอ!”
“ใส่ร้ายเหรอคะ?” ฉันแสยะยิ้ม ยกมือซ้ายที่สวมแหวนเพชรห้ากะรัตขึ้นมา “แหวนหมั้นวงนี้ ฉันเป็นคนรูดบัตรเครดิตตัวเองซื้อ! ค่าสถานที่โรงแรมห้าดาว ค่าอาหาร ค่าตกแต่งในงานนี้ทุกบาททุกสตางค์ บิลทุกใบเป็นชื่อของบริษัทฉัน! แม้แต่ชุดสูทที่ลูกชายคุณใส่อยู่ ฉันก็เป็นคนจ่าย!”
ฉันถอดแหวนเพชรวงโตออกจากนิ้ว แล้วปาใส่หน้าอกของภคินอย่างแรงจนมันร่วงกระเด็นลงพื้น “งานหมั้นวันนี้ ถือว่า ยกเลิก ค่ะ! ฉันจะไม่ขอลดตัวไปเกลือกกลั้วกับครอบครัวปรสิตที่ชอบดูถูกคนอื่นทั้งที่ตัวเองต้องคอยเกาะเขาแดกอีกต่อไป!”
5. อิสรภาพและจุดจบของคนลวงโลก
“รปภ.!!” ฉันตะโกนเรียกหัวหน้าพนักงานรักษาความปลอดภัยของโรงแรมที่ฉันคุ้นเคยดี “ฉันคือคนจ่ายเงินเช่าสถานที่แห่งนี้ และตอนนี้ฉันขอใช้สิทธิ์ของเจ้าภาพ… ไล่นางประภาและนายภคิน ออกไปจากงานของฉันเดี๋ยวนี้!“
แขกเหรื่อในงานต่างพากันฮือฮา บางคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายคลิปวิดีโอ คุณหญิงประภาทนรับความอับอายระดับชาติไม่ไหวจนเป็นลมล้มพับไปกองกับพื้น ภคินต้องรีบเข้าไปประคองแม่ของเขาด้วยความทุลักทุเล สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง เพราะเขารู้ดีว่าหากไม่มีเงินทุนของฉัน บริษัทของเขาจะต้องถูกฟ้องล้มละลายภายในสัปดาห์หน้าอย่างแน่นอน
พนักงานรักษาความปลอดภัยเดินเข้ามาหิ้วปีกสองแม่ลูกออกไปจากห้องบอลรูม ท่ามกลางสายตาสมเพชเวทนาของแขกผู้มีเกียรติที่เคยมาร่วมแสดงความยินดี
ฉันยืนมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่เบาสบายอย่างประหลาด บาดแผลที่แก้มทั้งสองข้างยังคงปวดร้าว แต่มันคือความเจ็บปวดที่คุ้มค่าที่สุดในชีวิต เพราะมันได้ตบเรียกสติให้ฉันตาสว่าง และช่วยปลดปล่อยฉันให้หลุดพ้นจากขุมนรกจอมปลอมได้อย่างสมบูรณ์แบบ!
