Author: puluy

 แต่เมื่อเจ้าสาวของเขาเห็นหน้าเดทของฉัน ใบหน้าของเธอกลับซีดเผือดเหมือนเห็นผี และนั่นคือจุดเริ่มต้นของความพินาศของพวกมัน! I. คำเชิญที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน หลังจากที่เราหย่าร้างกันได้ไม่ถึงปี กวิน อดีตสามีของฉันที่เคยทอดทิ้งฉันไปในวันที่เขาเริ่มตั้งตัวได้ ก็กำลังจะจัดงานแต่งงานใหม่อย่างยิ่งใหญ่กับ ณิชา ผู้หญิงคนใหม่ที่เขาอ้างว่าเป็น “รักแท้” และคู่ควรกับฐานะของเขาในปัจจุบัน หนึ่งสัปดาห์ก่อนงานแต่งงาน ฉันได้รับซองการ์ดแต่งงานสีทองหรูหรา พร้อมข้อความเยาะเย้ยจากกวินทางโทรศัพท์: “รดา… ผมอยากให้คุณมาร่วมงานแต่งงานของผมนะ อยากให้คุณมาเห็นความสำเร็จและความสุขของผม แต่อย่าพาใครมาด้วยล่ะ มาคนเดียวเถอะ เพราะผมรู้ว่าหลังจากหย่าจากผมไป คุณคงไม่มีปัญญาหาใครที่ดีกว่าผมได้อีกแล้ว” ฉันกำโทรศัพท์แน่นด้วยความโกรธ เขารู้ดีว่าฉันเป็นคนรักศักดิ์ศรี และเขาตั้งใจเชิญฉันไปเพื่อลากฉันไปประจานต่อหน้าเพื่อนฝูง เพื่อให้ทุกคนหัวเราะเยาะที่ฉันต้องกลายเป็นยัยเพิ้งไร้คู่และโดนทิ้งอย่างโดดเดี่ยว แต่กวินคิดผิด… ฉันไม่ใช่รดาคนเดิมที่จะยอมให้เขาเหยียบย่ำอีกต่อไป II. …

แฟนเก่าส่งการ์ดแต่งงานเชิญฉันไปร่วมงานเพื่อหวังจะเยาะเย้ยที่ฉันต้องอยู่คนเดียว ฉันเลยจ้างนักแสดงหนุ่มสุดหรูมาเป็นคู่ควง… Read More

—แต่เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าความหนาวเหน็บคืนนั้นจะหล่อหลอมให้ฉันกลับมาทวงทุกสิ่งและเหยียบย่ำเขาจนจมดิน! I. อาหารค่ำที่เต็มไปด้วยยาพิษ คริสต์มาสอีฟปีนั้นเป็นคืนที่หนาวที่สุดในรอบสิบปี อุณหภูมิภายนอกลดต่ำลงถึง -10 องศาเซลเซียส พายุหิมะพัดโหมกระหน่ำจนมองไม่เห็นถนน แต่ภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ เตาผิงกำลังลุกโชนให้ความอบอุ่น ฉันในวัย 20 ปี นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารร่วมกับ “ครอบครัว” ของฉัน—พ่อแท้ๆ ของฉัน, แม่เลี้ยงที่ชื่อลินดา, และลูกสาวติดแม่เลี้ยงที่ชื่อเบลล่า บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะจอมปลอม จนกระทั่งพ่อของฉันวางแก้วไวน์ลงและประกาศเรื่องที่ทำให้ฉันแทบหยุดหายใจ “พ่อตัดสินใจแล้วว่า ของขวัญคริสต์มาสปีนี้สำหรับเบลล่า คือหุ้น 30% ของบริษัท รวมถึงกรรมสิทธิ์ในบ้านพักตากอากาศบนภูเขา” พ่อพูดด้วยรอยยิ้ม ขณะที่ลินดาและเบลล่ายิ้มเยาะมาทางฉัน ฉันกำช้อนในมือแน่น …

อุณหภูมิติดลบ 10 องศาเซลเซียสในคืนคริสต์มาสอีฟ เมื่อพ่อแท้ๆ ล็อกประตูขังฉันไว้ท่ามกลางพายุหิมะเพียงเพราะฉันกล้าเถียงเขาบนโต๊ะอาหาร Read More

 โดยไม่รู้เลยว่าคำตอบรับอันแสนนิ่งสงบของเธอจะกลับมาทำลายชีวิตของพวกเขาทั้งหมดในอีกไม่กี่วันต่อมา! I. เสียงกระซิบอันเหยียดหยามที่อ่างล้างจาน ท่ามกลางเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะของสมาชิกในครอบครัวหลังมื้ออาหารค่ำวันอาทิตย์ผ่านพ้นไป ซูซาน (Susan) หญิงชราวัย 65 ปี กำลังยืนล้างจานอยู่เงียบ ๆ ที่อ่างล้างจานในห้องครัวแคบ ๆ ของอพาร์ตเมนต์ ฟองสบู่และสายน้ำอุ่นไหลผ่านมือที่เริ่มเหี่ยวย่นตามกาลเวลาของเธอ โดยที่ไม่มีใครสนใจจะเข้ามาช่วย ทันใดนั้น โคลอี้ (Chloe) ลูกสะใภ้ผู้อวดดีและรักความหรูหรา ก็เดินเข้ามาในห้องครัวเพื่อวางแก้วไวน์ เธอแสร้งทำเป็นเข้ามาช่วยหยิบจาน แต่กลับเอียงตัวเข้ามาใกล้ซูซานอย่างรวดเร็ว และกระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำที่เต็มไปด้วยความจงเกลียดจงเกลียดจงชัง “ยัยแม่มดแก่เอ๊ย… ฉันต้องทนรองรับอารมณ์และทนเห็นหน้าแกในบ้านหลังนี้ ก็เพราะสามีของฉันเท่านั้นแหละ ถ้าไม่ใช่เพราะเขา อย่าหวังเลยว่าแกจะได้มานั่งเสนอหน้ากินข้าวร่วมโต๊ะกับฉัน” ซูซานหยุดมือที่กำลังขัดจานทันที …

ลูกสะใภ้ใจกล้าแอบกระซิบด่าแม่ผัววัย 65 ปีที่อ่างล้างจานว่า “ยัยแม่มดแก่ ฉันทนแกเพราะสามีเท่านั้น” Read More

—แต่สิ่งที่ฉันทำต่อจากนั้นกลางเวหา ได้ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเพิ่งสร้างมาทั้งชีวิตจนไม่เหลือแม้แต่เศษซาก! I. ความลับที่ความสูง 30,000 ฟุต เสียงเครื่องยนต์ของเครื่องบินแอร์บัสขนาดใหญ่ดังกระหึ่มอย่างสม่ำเสมออยู่นอกหน้าต่าง สัญญาณรัดเข็มขัดนิรภัยดับลงแล้ว และตอนนี้เครื่องบินกำลังบินนิ่งอยู่ที่ระดับความสูง 30,000 ฟุตเหนือชั้นเมฆ ในโซนที่นั่งชั้นเฟิร์สคลาสที่หรูหราและเป็นส่วนตัว มีผู้โดยสารเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ฉันชื่อ “นลิน” และฉันกำลังนั่งอยู่เบื้องหลังเบาะที่นั่งทรงสูงอันแสนแพง สายตาของฉันจับจ้องไปยังผู้โดยสารสองคนที่อยู่ห่างออกไปสองแถว ชายหญิงคู่หนึ่งกำลังซบเซากันอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน เสียงหัวเราะคิกคักกระซิบกระซาบดังแว่วมาเป็นระยะ ผู้ชายคนนั้นคือ “อัคร” สามีที่แต่งงานกันมา 8 ปีของฉัน เขาบอกฉันว่าต้องบินด่วนไปเจรจาธุรกิจพันล้านที่ลอนดอน ส่วนผู้หญิงที่กำลังป้อนองุ่นให้เขาพร้อมกับจูบที่แก้มอย่างรักใคร่นั้นคือ “พราว” เลขานุการสาววัย 23 ปีที่ฉันเป็นคนเซ็นอนุมัติรับเข้าทำงานด้วยตัวเอง …

ฉันจับได้คาตาว่าสามีแอบควงเลขาขึ้นเที่ยวบินหรูที่ความสูง 30,000 ฟุต Read More

—จนกระทั่งฉันอุ้มลูกชายวัย 11 วันเดินเข้ามา พร้อมกับซองเอกสารลับที่จะทำลายอาณาจักรของเขาให้ย่อยยับ! I. ห้องเชือดที่เย็นเยียบ บรรยากาศในห้องประชุมของสำนักงานกฎหมายชั้นนำบนตึกระฟ้าใจกลางเมืองนั้นเย็นเฉียบ แต่ก็ยังไม่เย็นชาเท่ากับสายตาของ “ธาม” สามีมหาเศรษฐีหมื่นล้านของฉันที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เขาไม่ได้มาคนเดียว แต่กลับเดินกุมมือมากับ “ซินดี้” เลขาสาวพราวเสน่ห์วัย 25 ปี ที่ตอนนี้เลื่อนขั้นขึ้นมาเป็นเมียน้อยอย่างเปิดเผย ซินดี้นั่งไขว่ห้าง เชิดหน้าขึ้นด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะ เธอสวมสร้อยคอเพชรเส้นใหม่ที่ฉันจำได้ดีว่ามันเคยเป็นของขวัญครบรอบแต่งงานที่ธามสั่งทำไว้ให้ฉัน แต่เขาเอาไปประเคนให้เธอแทน “รีบๆ เซ็นเอกสารหย่าซะทีเถอะ มนตรา” ธามพูดด้วยน้ำเสียงรำคาญใจ พลางเคาะนิ้วลงบนโต๊ะกระจก “อย่ามัวแต่ถ่วงเวลา ผมให้เงินชดเชยคุณสิบล้าน มันก็มากพอแล้วสำหรับผู้หญิงที่ไม่มีประโยชน์อะไรเลยอย่างคุณ เอาเงินก้อนนี้ไปตั้งตัวซะ …

สามีมหาเศรษฐีควงเมียน้อยมาหย่าและหลอกเธอว่าฉันสร้างเรื่องท้องเพื่อเรียกร้องความสนใจ Read More

I. ภาระที่ถูกทอดทิ้งในคืนฝนพรำ อายุครรภ์ของฉันก้าวเข้าสู่เดือนที่เจ็ดแล้วในคืนที่ กวิน อดีตสามีของฉัน โยนเสื้อผ้าเก่าๆ ของฉันออกไปนอกประตูบ้านท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก แต่ความหนาวเหน็บของพายุยังไม่สู้คำพูดที่เชือดเฉือนจากปากของเขาและ คุณหญิงดาริกา แม่ของเขา “ไสหัวออกไปซะ ลินลดา! ฉันเบื่อเต็มทีแล้วที่ต้องมาเลี้ยงดูคนอย่างเธอ!” กวินตะคริวใส่ฉันพร้อมกับยืนเท้าเอวอยู่ที่หน้าประตู “เธอทำตัวเป็นภาระที่แสนน่ารำคาญ ท้องก็ท้อง แต่ไม่มีปัญญาหาเงินเข้าบ้าน สู้ แพรวา ก็ไม่ได้ นอกจากเธอจะสวยและรวยแล้ว เธอยังเป็นถึงผู้จัดการอาวุโสในบริษัทที่ฉันทำอยู่ เธอต่างหากที่คู่ควรกับว่าที่รองประธานบริษัทอย่างฉัน!” คุณหญิงดาริกาเดินเข้ามาสมทบ เธอมองฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสมเพชและรังเกียจ “ที่เรายอมทนให้เธอซุกหัวนอนอยู่ในบ้านหลังนี้ก็เพราะความสงสารหรอกนะ นึกว่าลูกชายฉันแต่งงานกับคนจนๆ แล้วเธอจะเจียมตัว แต่ที่ไหนได้ กลับกลายเป็นปลิงดูดเลือด …

ฉันปิดบังอดีตสามีและครอบครัวเศรษฐีจอมปลอมของเขามาตลอดว่า ฉันคือประธานบริษัทหมื่นล้านที่พวกเขาทำงานให้—จนกระทั่งวันที่พวกเขาไล่ฉันที่กำลังอุ้มท้องออกจากบ้าน! Read More

—แต่พวกมันต้องล้มทั้งยืนเมื่อรู้ว่าความเงียบของฉันคือระเบิดเวลาที่จ้องจะทำลายพวกมันจนสิ้นเนื้อประดาตัว! I. วันแห่งความหวังที่จะได้เย้ยหยัน วันอีสเตอร์ควรจะเป็นวันแห่งการเฉลิมฉลองและการเริ่มต้นใหม่ แต่สำหรับ “คุณนายรัชนี” อดีตแม่สามีของฉัน มันคือวันที่เธอตั้งตารอคอยมานานกว่าหกเดือน วันที่เธอจะได้เห็นฉันตกต่ำ วันที่เธอจะได้หัวเราะเยาะสะใจกับชีวิตที่พังทลายของอดีตลูกสะใภ้ที่เธอตราหน้าว่าเป็นแค่ “กาฝาก” ในตอนสายของวันนั้น รถตู้คันใหญ่ของตระกูลอดีตสามีแล่นมาจอดที่หน้าบ้านหลังใหม่ของฉัน คุณนายรัชนีก้าวลงมาจากรถด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง สวมชุดผ้าไหมราคาแพงและเครื่องเพชรวิบวับ ตามมาด้วย “ภานุ” อดีตสามีของฉัน และบรรดาพี่ป้าน้าอาเกือบสิบคน พวกเขามาพร้อมกับรอยยิ้มเหยียดหยามและเสียงหัวเราะคิกคัก พวกเขามั่นใจมากว่า หลังจากที่ฉันยอมเซ็นใบหย่าโดยไม่เรียกร้องสินสมรสแม้แต่บาทเดียวเมื่อหกเดือนก่อน ฉันจะต้องใช้ชีวิตอย่างดิ้นรนในบ้านเช่าหลังเล็กๆ ซุกหัวนอนด้วยความทุกข์ทรมาน และพวกเขาก็เตรียมคำพูดสั่งสอนมากมายเพื่อมารื้อฟื้นให้ฉันจำใส่หัวว่า “ถ้าไม่มีเงินของตระกูลพวกเขา ฉันก็เป็นได้แค่คนไร้ค่า” II. อดีตที่เคยถูกเหยียบย่ำด้วยความเงียบ ตลอดเวลาห้าปีที่ฉันแต่งงานกับภานุ …

อดีตแม่ผัวพากองทัพญาติมาเหยียบย่ำฉันถึงบ้านในวันอีสเตอร์ หวังสะใจกับสภาพผู้แพ้หลังการหย่าร้าง Read More

—ก่อนที่เขาและเมียน้อยจอมหยิ่งจะต้องล้มทั้งยืนเมื่อฉันงัด “กฎริบทรัพย์ฐานคบชู้” ออกมาเชือด! I. คำดูหมิ่นในศาลหย่าร้าง บรรยากาศในห้องพิจารณาคดีเย็นเฉียบ แต่ก็ไม่เย็นชาเท่ากับสายตาของ “กวิน” สามีมหาเศรษฐีของฉันที่มองมา เขาแต่งตัวด้วยชุดสูทสั่งตัดราคาแพงระยับ นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีโอหังอยู่ฝั่งตรงข้าม ถัดไปจากเขาคือ “ลิซ่า” เลขาสาวควบตำแหน่งเมียน้อยวัย 25 ปีของเขา ที่นั่งเบียดชิดและลอบส่งยิ้มเยาะเย้ยมาให้ฉันตลอดเวลา ฉันนั่งอยู่อีกฝั่ง มือหนึ่งลูบหน้าท้องที่นูนใหญ่เพราะกำลังตั้งครรภ์ลูกของเขาได้ 8 เดือนเต็ม ร่างกายของฉันบวมน้ำและอุ้ยอ้ายจากฮอร์โมนคนท้อง “ดูสภาพเธอสิ พิมพ์” กวินเอ่ยขึ้นมากลางศาลด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม ขณะที่ทนายของเขากำลังยื่นข้อเสนอการหย่าร้างที่เอาเปรียบที่สุด “อ้วนฉุ รอยแตกลายเต็มตัว ไม่เหลือเค้าความสวยเลยสักนิด ฉันหมดอารมณ์กับเธอมาตั้งนานแล้ว …

สามีมหาเศรษฐีเยาะเย้ยรูปร่างตอนตั้งครรภ์ 8 เดือนของฉันกลางศาลหย่าร้างและประกาศว่า “เธอต้องออกไปแต่ตัว” Read More

—แต่เธอไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะต้องเผชิญกับการเอาคืนที่เจ็บปวดจากผู้เป็นแม่! I. คืนแห่งความโหดร้ายและพายุฝน ฉันกำลังตั้งครรภ์ลูกคนแรกได้หกเดือนตอนที่เกิดเหตุการณ์ฝังใจซึ่งฉันจะไม่มีวันลืม คืนนั้นพายุฝนพัดกระหน่ำ อากาศหนาวเย็นยะเยือกจนแทบจับขั้วหัวใจ ขณะที่ฉันเดินออกไปที่ระเบียงของคฤหาสน์เพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์และบรรเทาอาการอึดอัดจากการตั้งครรภ์ ฉันก็ได้ยินเสียงล็อคประตูกระจกดังขึ้นจากด้านใน เมื่อหันกลับไป ฉันเห็น “ริสา” พี่สะใภ้ของฉันยืนอยู่ตรงนั้น ในมือของเธอถือแก้วไวน์แดงราคาแพง ริมฝีปากของเธอยกยิ้มเย้ยหยันขณะมองทะลุกระจกออกมาหาฉัน “ริสา เปิดประตูให้ฉันเถอะ ข้างนอกมันหนาวมาก ลูกในท้องฉันอาจจะเป็นอันตรายได้นะ” ฉันอ้อนวอนพร้อมกับใช้สองมือโอบกอดครรภ์ที่นูนใหญ่ของตัวเองไว้เพื่อสร้างความอบอุ่น เธอจ้องมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉาและเกลียดชัง “เธอทำตัวบอบบางเกินไปแล้วนะ นรินทร์” เธอพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่ลอดผ่านช่องกระจก “คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิงหรือไงแค่เพราะท้องทายาทของตระกูลนี้? ไม่ต้องห่วงหรอก เธอไม่ตายง่ายๆ หรอก… บางทีความลำบากนิดๆ หน่อยๆ อาจจะทำให้เธอเข้มแข็งขึ้นนะ“ …

ฉันตั้งครรภ์ได้หกเดือนตอนที่พี่สะใภ้ใจร้ายขังฉันไว้ที่ระเบียงอันหนาวเหน็บพร้อมบอกว่า “ความลำบากจะทำให้เธอเข้มแข็งขึ้น” Read More

. แต่เขาหารู้ไม่ว่าการก้าวออกจากประตูของเขา คือจุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่ที่ทำให้เขาต้องชดใช้และเสียใจไปจนวันตาย! I. คำบอกลาที่แสนเลือดเย็น “คุณมันแก่แล้ว อารยา… คุณเอาแต่ป่วยและน่าเบื่อ” นั่นคือประโยคที่ ‘ทรงพล’ สามีที่ใช้ชีวิตร่วมกับฉันมานานถึง 45 ปี พูดขึ้นในเช้าวันอาทิตย์ที่แสนธรรมดา เขาไม่ได้พูดด้วยน้ำเสียงโกรธแค้น แต่มันเป็นน้ำเสียงที่เย็นชาและไร้เยื่อใยอย่างที่สุด เขายืนกอดอกมองฉันที่นั่งอยู่บนเก้าอี้โยกด้วยสายตาที่เหมือนมองสิ่งของไร้ค่าชิ้นหนึ่ง “ผมกำลังจะไปจากคุณ… ผมกำลังจะไปใช้ชีวิตกับคนที่มีความหมาย คนที่ยังทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองมีชีวิตชีวา” เขากล่าวเสริมพร้อมกับหยิบกระเป๋าเดินทางแบรนด์เนมที่ถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วเดินตรงไปที่ประตู เมื่อฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง ฉันเห็นรถสปอร์ตสีแดงคันหรูจอดเทียบอยู่ที่หน้าบ้าน และที่เบาะข้างคนขับ มีผู้หญิงสาวสวยวัยสามสิบห้าปีนั่งรออยู่ เธอสวมแว่นตากันแดด ทาปากสีแดงสด และส่งยิ้มเยาะเย้ยมาทางหน้าต่างบ้านของเรา ทรงพลเดินออกไปหาเธอ ควงแขนเธออย่างภาคภูมิใจ …

ฉันอายุ 73 ปีในวันที่สามีทิ้งฉันไปหาผู้หญิงอายุ 35 พร้อมคำด่าว่าฉันแก่และไร้ค่า.. Read More