—แต่เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าความหนาวเหน็บคืนนั้นจะหล่อหลอมให้ฉันกลับมาทวงทุกสิ่งและเหยียบย่ำเขาจนจมดิน!
I. อาหารค่ำที่เต็มไปด้วยยาพิษ
คริสต์มาสอีฟปีนั้นเป็นคืนที่หนาวที่สุดในรอบสิบปี อุณหภูมิภายนอกลดต่ำลงถึง -10 องศาเซลเซียส พายุหิมะพัดโหมกระหน่ำจนมองไม่เห็นถนน แต่ภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ เตาผิงกำลังลุกโชนให้ความอบอุ่น ฉันในวัย 20 ปี นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารร่วมกับ “ครอบครัว” ของฉัน—พ่อแท้ๆ ของฉัน, แม่เลี้ยงที่ชื่อลินดา, และลูกสาวติดแม่เลี้ยงที่ชื่อเบลล่า
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะจอมปลอม จนกระทั่งพ่อของฉันวางแก้วไวน์ลงและประกาศเรื่องที่ทำให้ฉันแทบหยุดหายใจ
“พ่อตัดสินใจแล้วว่า ของขวัญคริสต์มาสปีนี้สำหรับเบลล่า คือหุ้น 30% ของบริษัท รวมถึงกรรมสิทธิ์ในบ้านพักตากอากาศบนภูเขา” พ่อพูดด้วยรอยยิ้ม ขณะที่ลินดาและเบลล่ายิ้มเยาะมาทางฉัน
ฉันกำช้อนในมือแน่น “นั่นมันสมบัติของแม่หนูนะ!” ฉันโพล่งออกไป เสียงดังจนทุกคนชะงัก “บริษัทนั้นแม่หนูเป็นคนก่อตั้ง และบ้านพักตากอากาศนั่นก็เป็นชื่อของแม่ พ่อมีสิทธิ์อะไรเอาไปให้คนอื่นที่ไม่มีสายเลือดเดียวกันด้วยซ้ำ!”
“เพียะ!”
ฝ่ามือของพ่อฟาดลงบนแก้มของฉันอย่างแรงจนฉันล้มลงกับพื้น มุมปากของฉันมีเลือดซึมออกมา “แกกล้าดียังไงมาขึ้นเสียงและเถียงฉันบนโต๊ะอาหาร! ฉันเป็นคนเลี้ยงแกมา ฉันเป็นพ่อแก และฉันมีสิทธิ์ขาดในทุกอย่าง!” พ่อตะคอกเสียงดังลั่น
II. ความหนาวเหน็บที่กลืนกินวิญญาณ
ก่อนที่ฉันจะทันได้ตั้งตัว พ่อกระชากแขนฉันและลากฉันไปที่ประตูหน้าบ้าน ฉันสวมเพียงแค่เสื้อไหมพรมบางๆ ตัวเดียว ไม่มีแม้แต่เสื้อโค้ท รองเท้า หรือผ้าพันคอ
“พ่อ! ปล่อยหนูนะ พ่อจะทำอะไร!” ฉันกรีดร้อง “ในเมื่อแกไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ก็ออกไปสงบสติอารมณ์ข้างนอก! จนกว่าแกจะรู้จักเคารพฉันและก้มหัวขอโทษลินดากับเบลล่า แกห้ามก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้!”
ปัง! เสียงล็อกประตูดังขึ้นอย่างโหดร้าย
ฉันถูกโยนออกมาท่ามกลางพายุหิมะที่อุณหภูมิ -10 องศา ลมหนาวพัดกรีดแทงผิวหนังราวกับมีดนับพันเล่ม ฉันทุบประตูอย่างบ้าคลั่ง ร้องไห้และอ้อนวอนขอความเมตตา “พ่อ! เปิดประตูให้หนูเถอะ! หนูหนาว หนูจะแข็งตายอยู่แล้ว!” ฉันสะอื้น แต่เมื่อมองผ่านกระจกหน้าต่าง ฉันเห็นเพียงภาพพ่อ ลินดา และเบลล่า นั่งจิบไวน์และหัวเราะกันอย่างมีความสุขโดยไม่แม้แต่จะหันมามองฉัน
สิบนาทีผ่านไป ร่างกายของฉันเริ่มชา นิ้วมือและนิ้วเท้าเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ ลมหายใจเริ่มติดขัด ความหนาวเหน็บไม่ได้แช่แข็งแค่ร่างกายของฉัน แต่มันแช่แข็งความรักและความผูกพันที่ฉันเคยมีต่อผู้ชายที่เรียกว่า “พ่อ” จนหมดสิ้น ในวินาทีที่สติของฉันกำลังจะดับวูบ ฉันสาบานกับตัวเองว่า… ถ้าฉันรอดไปได้ ฉันจะเอาคืนพวกมันทุกคน
III. แสงสว่างปลายทางและพินัยกรรมที่ถูกซ่อน
เมื่อฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล ร่างกายถูกห่อหุ้มด้วยผ้าห่มปรับอุณหภูมิ ข้างเตียงของฉันมีชายชราคนหนึ่งนั่งอยู่—ทนายสมศักดิ์ ทนายความประจำตัวของแม่ฉันที่เสียชีวิตไปแล้ว
“คุณหนูปลอดภัยแล้วครับ รปภ. ของหมู่บ้านไปพบคุณหนูนอนหมดสติอยู่หน้าบ้าน จึงรีบโทรเรียกศาลพยาบาล… อีกแค่สิบนาที คุณหนูอาจจะไม่รอด” ทนายสมศักดิ์กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
ฉันกำผ้าห่มแน่น น้ำตาแห่งความแค้นไหลอาบแก้ม “ฉันไม่มีบ้านอีกต่อไปแล้วค่ะทนาย พ่อเขาเอาทุกอย่างของแม่ไปให้คนอื่น”
ทนายสมศักดิ์ส่ายหน้าและหยิบเอกสารซองสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋าเอกสาร “คุณหนูฟังผมให้ดีนะครับ พ่อของคุณเป็นแค่ ‘ผู้จัดการมรดก’ ชั่วคราวเท่านั้น ตามพินัยกรรมที่แท้จริงของคุณแม่ เมื่อคุณหนูอายุครบ 21 ปีบริบูรณ์ ทรัพย์สินทั้งหมด หุ้น 80% ของบริษัท และคฤหาสน์หลังนั้น จะตกเป็นของคุณหนูโดยสมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์… และเดาอะไรไหมครับ? วันนี้คือวันที่ 25 ธันวาคม… สุขสันต์วันเกิดอายุครบ 21 ปีครับคุณหนู”
ดวงตาของฉันเบิกกว้าง รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้า “เตรียมเอกสารให้พร้อมค่ะทนาย เราจะไปทวงของของเราคืน”
IV. การกลับมาของทายาทที่แท้จริง
สามวันต่อมา ฉันปรากฏตัวที่คฤหาสน์หลังเดิม พร้อมด้วยทนายสมศักดิ์ เจ้าหน้าที่ตำรวจ และเจ้าหน้าที่บังคับคดี
พ่อ ลินดา และเบลล่า กำลังนั่งกินอาหารเช้าอย่างมีความสุข เมื่อพวกเขาเห็นฉันเดินเข้ามา พ่อลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธ “แกกล้าเสนอหน้ากลับมาได้ยังไง! ฉันยังไม่อนุญาตให้แกเข้าบ้าน รปภ. เอาตัวมันออกไป!” พ่อตวาด
ฉันไม่ได้สะทกสะท้าน ฉันเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเขา แล้วโยนเอกสารพินัยกรรมและคำสั่งศาลลงบนโต๊ะอาหาร “เก็บเสียงของแกไว้เถอะ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “นี่คือคำสั่งศาลและเอกสารโอนกรรมสิทธิ์ ตอนนี้ฉันคือผู้ถือหุ้นใหญ่ของบริษัท และคฤหาสน์หลังนี้คือชื่อของฉัน สิทธิ์การเป็นผู้จัดการมรดกของแกสิ้นสุดลงตั้งแต่วันเกิดของฉันแล้ว”
พ่อหยิบเอกสารขึ้นมาอ่าน ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับกระดาษ “มะ… ไม่จริง! ฉันเป็นสามีตามกฎหมาย ฉันต้องมีสิทธิ์ครึ่งหนึ่ง!”
“คุณแม่ฉลาดพอที่จะทำสัญญาก่อนสมรสและระบุเงื่อนไขพินัยกรรมไว้ชัดเจนครับ” ทนายสมศักดิ์เสริม “ยิ่งไปกว่านั้น การที่คุณพยายามพยายามฆ่าคุณหนูโดยการขังเธอไว้ในสภาพอากาศ -10 องศา ทางเราได้แจ้งข้อหาพยายามฆ่าเรียบร้อยแล้ว ตำรวจรออยู่ข้างนอกครับ”
V. ฤดูหนาวของพวกหน้าไหว้หลังหลอก
เบลล่าและลินดากรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก “ไม่นะ! แล้วหุ้นของฉันล่ะ? บ้านพักตากอากาศของฉันล่ะ!” เบลล่าโวยวาย ฉันหันไปมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า “ของแกเหรอ? แกมันก็แค่ปลิงที่เกาะสมบัติแม่ฉันกินมาตลอดหลายปี หุบปากแล้วไสหัวออกไปซะ”
พ่อทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้น น้ำตาไหลอาบแก้ม “ลูกรัก… พ่อขอโทษ พ่อทำผิดไปแล้ว พ่อแค่โกรธชั่ววูบ พ่อเป็นคนให้กำเนิดลูกนะ ให้โอกาสพ่อเถอะ!”
ฉันก้มหน้ามองผู้ชายที่เคยโยนฉันออกไปตายท่ามกลางพายุหิมะ ไม่มีเศษเสี้ยวของความสงสารเหลืออยู่ในใจฉันอีกต่อไป “ตอนที่ฉันร้องไห้อ้อนวอนแทบตายอยู่หน้าประตู แกกำลังจิบไวน์และหัวเราะเยาะฉัน” ฉันกระซิบข้างหูเขาอย่างเย็นชา “ตอนนี้… แกมีเวลาแค่ 30 นาทีในการเก็บเสื้อผ้าและไสหัวออกไปจากบ้านของฉัน ไม่อย่างนั้นฉันจะให้ตำรวจลากพวกแกออกไปมือเปล่า”
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งสามคนถูกไล่ออกไปยืนอยู่หน้าประตูรั้วบ้านท่ามกลางหิมะที่ยังคงตกหนัก ไม่มีรถหรู ไม่มีเงินติดตัว ไม่มีอำนาจใดๆ อีกต่อไป
ฉันยืนมองพวกเขาจากหน้าต่างบานเดียวกันกับที่พวกเขาเคยยืนมองฉัน ฉันยกถ้วยชาคาโมมายล์อุ่นๆ ขึ้นจิบ รสชาติของมันหอมหวานกว่าที่เคย… ในที่สุด ความหนาวเหน็บก็ไปอยู่ถูกที่ถูกทางของมันเสียที.
