ทว่าคำพูดเพียงประโยคเดียวจากน้องสาวของเขา กลับฉีกหน้ากากเศรษฐีจอมปลอมและเปลี่ยนงานเลี้ยงให้กลายเป็นจุดจบของตระกูล!
ฉันชื่อ ‘รินลดา’ ฉันใช้เวลาถึงสามปีเต็มในการบ่มเพาะความรักกับ ‘กวิน’ ผู้ชายที่ฉันเคยเชื่อหมดหัวใจว่าเขาคือความอบอุ่นและที่พักพิงที่ปลอดภัยที่สุดในชีวิต เราพบกันสมัยเรียนมหาวิทยาลัย เขาเป็นผู้ชายที่ดูเอาใจใส่และอ่อนโยน แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันพยายามหลอกตัวเองและมองข้ามมาตลอดคือความขี้ขลาดของเขา กวินไม่เคยกล้าขัดใจหรือปกป้องฉันจากครอบครัวของเขาเลย ครอบครัวตระกูล
‘วรโชติ’ เป็นพวกเศรษฐีเก่าที่จมไม่ลง พวกเขายังคงใช้ชีวิตฟู่ฟ่า ขับรถสปอร์ต ซื้อกระเป๋าแบรนด์เนม และจัดงานเลี้ยงหรูหราเพียงเพื่อรักษาเปลือกนอกทางสังคม ทั้งที่ความจริงแล้วธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ของพวกเขากำลังขาดทุนย่อยยับและมีหนี้สินล้นพ้นตัว พวกเขาเกลียดที่ฉันแต่งตัวเรียบง่าย ใช้ชีวิตติดดิน ขับรถญี่ปุ่นธรรมดาๆ และมักจะมองว่าฉันเป็นเพียงผู้หญิงยากจนไร้หัวนอนปลายเท้าที่หวังจะมาเกาะลูกชายของเขากินเพื่อยกระดับฐานะ โดยที่พวกเขาไม่เคยระแคะระคายเลยว่า เบื้องหลังเสื้อผ้าธรรมดาๆ เหล่านี้ ฉันคือประธานกรรมการบริหารและทายาทเพียงคนเดียวของ ‘โกลบอล แคปปิตอล’ กองทุนการเงินระดับนานาชาติ ที่เพิ่งกว้านซื้อหนี้สินมูลค่ากว่าสองพันล้านบาทของพวกเขามาไว้ในมือ
ค่ำคืนนี้ควรจะเป็นงานเลี้ยงต้อนรับฉันในฐานะว่าที่ลูกสะใภ้อย่างเป็นทางการ คฤหาสน์วรโชติถูกประดับประดาด้วยไฟระยิบระยับ โต๊ะอาหารยาวเหยียดถูกปูด้วยผ้าไหมฝรั่งเศสและเต็มไปด้วยอาหารราคาแพงลิบลิ่ว บรรดาญาติพี่น้องของกวินนั่งล้อมวงกันพร้อมหน้าพร้อมตา แต่ทันทีที่ฉันก้าวเท้าเข้ามาในงาน สายตาเหยียดหยามและเสียงหัวเราะเยาะคิกคักก็เริ่มทำงาน “อุ๊ย ตายแล้ว รินลดา ชุดที่ใส่นี่ซื้อจากตลาดนัดเปิดท้ายหรือเปล่าจ๊ะ? ระวังไปเดินเกี่ยวของเก่าๆ ในบ้านหลุดพังนะ”
คุณป้าของกวินเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงดัดจริต ฉันหันไปมองกวินเพื่อหวังให้เขาช่วยพูดอะไรสักอย่าง แต่เขากลับทำเพียงส่งยิ้มแห้งๆ และกระซิบให้ฉันอดทน ฉันสูดลมหายใจลึก ยอมนั่งลงที่เก้าอี้ด้วยความสงบ ฉันวางแผนไว้ว่าหลังจบมื้ออาหารนี้ ฉันจะมอบซองเอกสารปลดหนี้ทั้งหมดให้เป็นของขวัญวันแต่งงาน เพื่อพิสูจน์ความรักที่ฉันมีต่อเขา แต่ดูเหมือนว่าความเย่อหยิ่งของพวกเขากำลังจะทำลายโอกาสทองนั้นลงด้วยมือของพวกเขาเอง
เมื่อถึงเวลาจิบไวน์ ‘เจ้าสัวเกรียงไกร’ ว่าที่พ่อตาของฉัน ผู้ซึ่งนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะด้วยท่าทีวางอำนาจราวกับราชา ก็เริ่มแสดงบทบาทที่เลวร้ายที่สุด เขาจงใจแกว่งแก้วไวน์แดงราคาแพงในมือ ก่อนจะแสร้งทำมันหกใส่รองเท้าหนังอิตาลีขัดมันวับของตัวเองอย่างจงใจ ไวน์สีแดงสดหยดแหมะลงบนพื้นและเปื้อนหัวรองเท้า เจ้าสัวถอนหายใจเสียงดังลั่น วางแก้วกระแทกกับโต๊ะอย่างแรงจนแขกทุกคนสะดุ้ง เขามองข้ามหัวกวินแล้วพุ่งเป้าสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจมาที่ฉัน “รินลดา… ในเมื่อเธอเกิดมาในครอบครัวที่ไม่มีชาติตระกูล ไม่มีหัวนอนปลายเท้า และริอ่านอยากจะชูคอเข้ามาเป็นสะใภ้ในตระกูลที่สูงส่งของฉัน เธอต้องรู้จักการปรนนิบัติผู้หลักผู้ใหญ่ให้เป็น” เขาชี้นิ้วที่สวมแหวนหยกไปที่รองเท้าที่เปื้อนไวน์ของเขา “คุกเข่าลง แล้วเช็ดรองเท้าให้ฉันสิ ทำให้ฉันเห็นว่าผู้หญิงชั้นต่ำอย่างเธอ มีคุณสมบัติพอที่จะมารับใช้ลูกชายของฉัน”
ความเงียบอันน่าอึดอัดปกคลุมไปทั่วทั้งห้องอาหาร ไม่มีใครห้ามปรามเจ้าสัวเกรียงไกรเลยแม้แต่คนเดียว บรรดาญาติพี่น้องกลับยกแก้วไวน์ขึ้นจิบพลางส่งยิ้มเย้ยหยัน รอชมความอัปยศของฉันอย่างสะใจ ฉันหันขวับไปมองกวิน แฟนหนุ่มที่ฉันคาดหวังว่าเขาจะลุกขึ้นมาทุบโต๊ะ ปกป้องศักดิ์ศรีของผู้หญิงที่เขารัก หรืออย่างน้อยก็จับมือฉันแล้วพาเดินออกไปจากขุมนรกแห่งนี้ แต่สิ่งที่กวินทำกลับเป็นการนั่งก้มหน้า หลบสายตาฉัน มือของเขาสั่นเล็กน้อยขณะที่เขากระซิบด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนที่น่าสมเพชที่สุดว่า “ริน…
ทำตามที่พ่อสั่งเถอะนะ อย่าทำเป็นเรื่องใหญ่เลย แค่เช็ดรองเท้าเอง ทนหน่อยนะเพื่อความรักของเรา พ่อแค่ทดสอบความอดทนของคุณเท่านั้นเอง”
ประโยคนั้นเปรียบเสมือนใบมีดโกนอาบยาพิษที่เฉือนความรักความผูกพันตลอดสามปีของเราจนขาดสะบั้นไม่มีชิ้นดี ภาพลวงตาของผู้ชายอบอุ่นพังทลายลง เผยให้เห็นเพียงคนขี้ขลาดและเห็นแก่ตัวที่พร้อมจะโยนฉันให้สุนัขขย้ำเพื่อรักษาความสงบสุขของตัวเอง วินาทีนั้น ฉันตระหนักได้อย่างแจ่มแจ้งว่า ผู้ชายคนนี้ไม่มีค่าพอให้ฉันฝากชีวิต หรือแม้กระทั่งเศษเสี้ยวความรู้สึกไว้ด้วยอีกต่อไป ฉันไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้กรีดร้องโวยวายเหมือนนางเอกละครหลังข่าว ฉันเพียงแค่ยิ้ม… เป็นรอยยิ้มที่เย็นชาและไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ฉันค่อยๆ ดึงกระดาษเช็ดปากสีขาวบริสุทธิ์จากบนโต๊ะ ลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม ก่อนจะย่อตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเจ้าสัวเกรียงไกร ฉันบรรจงเช็ดคราบไวน์สีแดงออกจากรองเท้าหนังของเขาอย่างช้าๆ เช็ดจนมันกลับมาเงาวับดังเดิม ท่ามกลางเสียงหัวเราะร่วนด้วยความพึงพอใจของเจ้าสัวที่คิดว่าสามารถปราบพยศและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันได้สำเร็จ
แต่ในขณะที่งานเลี้ยงกำลังดื่มด่ำกับชัยชนะจอมปลอมนั้นเอง ประตูห้องอาหารก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ‘พิมพ์’ น้องสาวคนเล็กของกวินที่เพิ่งเรียนจบปริญญาโทด้านการเงินจากต่างประเทศ และเป็นคนเดียวในบ้านที่รู้ซึ้งถึงวิกฤตหนี้สินของครอบครัว วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในงานพร้อมกับแฟ้มเอกสารด่วนสีแดงประทับตราลับสุดยอดในมือ พิมพ์หอบหายใจหนัก สอดส่องสายตาไปทั่วโต๊ะก่อนจะหยุดชะงักเมื่อเห็นฉันกำลังค่อยๆ ยุกขึ้นยืนจากการเช็ดรองเท้าให้พ่อของเธอ แฟ้มในมือของพิมพ์ร่วงหล่นลงพื้น กระดาษเอกสารตราครุฑและสัญญาหนี้สินกระจายเกลื่อน “คุณพ่อคะ…” เสียงของพิมพ์สั่นสะท้านและแหบแห้ง ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดขณะชี้มือมาทางฉัน “ผู้หญิงที่คุณพ่อเพิ่งสั่งให้คุกเข่าเช็ดรองเท้า… เธอคือ ‘คุณรินลดา’ ประธานกรรมการบริหารสูงสุดของ โกลบอล แคปปิตอล… เจ้าหนี้รายใหญ่ที่เพิ่งเข้ามากว้านซื้อสัญญายึดคฤหาสน์ ที่ดิน และบริษัททั้งหมดของเราไปเมื่อเช้านี้! เธอคือคนที่กุมชะตาชีวิตของตระกูลเราเอาไว้ทั้งหมดนะคะคุณพ่อ!”
ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงมาผ่ากลางโต๊ะอาหารหินอ่อน รอยยิ้มบนใบหน้าของเจ้าสัวเกรียงไกรแข็งค้างกลายเป็นรูปปั้น แก้วไวน์ในมือของคุณป้าที่เคยด่าทอฉันหล่นแตกกระจายเต็มพื้น กวินหน้าซีดเผือดราวกับศพ เขาผุดลุกขึ้นยืนแล้วมองมาที่ฉันด้วยความตกตะลึงจนเบ้าตาแทบถลน ร่างกายของเขาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ความโอ่อ่าเย่อหยิ่งที่เคยอบอวลอยู่ในห้องเมื่อไม่กี่นาทีก่อน มลายหายไปกลายเป็นความหวาดกลัวที่เย็นยะเยือกจับขั้วหัวใจ ฉันยิ้มอย่างสมเพช ก้มลงหยิบกระดาษเช็ดปากที่เปื้อนคราบไวน์แดง โยนมันแหมะลงบนตักของเจ้าสัวเกรียงไกรอย่างไม่ไยดี แล้วปัดฝุ่นที่กระโปรงของตัวเองเบาๆ ด้วยท่วงท่าที่สง่างามที่สุด
“ตอนแรกฉันตั้งใจจะนำโฉนดคฤหาสน์หลังนี้ และเอกสารยกเว้นหนี้สินสองพันล้านบาททั้งหมดของตระกูลคุณ มาใส่พานมอบให้เป็นของขวัญวันแต่งงานของเรานะคะ กวิน” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ดังกังวานไปทั่วทั้งห้องที่เงียบกริบ “แต่ตอนนี้ฉันเปลี่ยนใจแล้วค่ะ รองเท้าคู่ที่คุณสั่งให้ฉันเช็ดเมื่อสักครู่นี้ มันเงางามและสะอาดมากเสียจนฉันคิดว่า พรุ่งนี้เช้าตอนที่ทีมทนายความส่วนตัวของฉันและเจ้าหน้าที่บังคับคดีจากธนาคารมาแปะป้ายอายัดทรัพย์สินทุกชิ้นในบ้านหลังนี้… คุณน่าจะใส่มันเดินออกจากคฤหาสน์ของ ‘ฉัน’ ได้อย่างสง่างามมากทีเดียวนะคะ เจ้าสัว”
ฉันหมุนตัวหันหลังเดินออกจากงานเลี้ยงที่ล่มสลายโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองอีกเลย เสียงกรีดร้องด้วยความสิ้นหวังของว่าที่แม่สามี เสียงสบถด่าทอทึ้งผมตัวเองของเจ้าสัวเกรียงไกรที่เพิ่งตระหนักว่าเขาได้ลงมือบีบคอตัวเองจนตาย และเสียงร้องไห้โหยหวนของกวินที่วิ่งตามมาคุกเข่าอ้อนวอนกอดขาฉันที่หน้าประตูคฤหาสน์… ทุกอย่างมันสายเกินไปแล้ว พวกเขามองความเงียบและความยอมคนของฉันเป็นความอ่อนแอ พวกเขาคิดว่าสามารถเหยียบย่ำศักดิ์ศรีคนอื่นเพื่อยกตัวเองให้ดูสูงส่งได้ แต่คำพูดเพียงประโยคเดียวในคืนนั้น ได้ปลุกความจริงที่โหดร้ายที่สุดให้พวกเขาได้ตระหนักว่า การดูถูกเหยียดหยามผู้อื่นโดยไม่เคยส่องกระจกดูเงาตัวเอง คือจุดเริ่มต้นของหายนะที่ทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่างอย่างไม่มีวันหวนกลับ!
