ก่อนที่บานประตูห้องครัวจะเปิดออกพร้อมกับความจริงที่ทำให้เขาหน้าซีดเผือด
I. คำโกหกยามรุ่งสาง
“เมื่อคืนคุณไปไหนมาคะ?”
ฉันถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยขณะที่ ‘ดนัย’ สามีของฉัน เดินย่องเข้ามาในบ้านตอนรุ่งสาง สภาพของเขาดูอิดโรย เสื้อเชิ้ตยับยู่ยี่ และที่สำคัญ… มีกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงราคาแพงที่ฉันไม่คุ้นเคยติดตัวมาด้วย
เขาชะงักฝีเท้าไปเล็กน้อย ก่อนจะหันมาและตอบกลับด้วยประโยคที่ทำให้ฉันประหลาดใจอย่างมาก
“ผมไปอยู่เป็นเพื่อนไอ้ก้องมาครับที่รัก ก้องมันทะเลาะกับมายด์จนโดนภรรยาไล่ออกจากบ้าน ผมเลยต้องพาไปเปิดโรงแรมนอนเป็นเพื่อนมันปรับทุกข์ทั้งคืน… โธ่เอ๊ย คุณก็รู้ว่าผมทิ้งเพื่อนตอนลำบากไม่ได้”
ฉันเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ ไม่ใช่เพราะความมีน้ำใจของเขา แต่เพราะความหน้าด้านในการโกหกต่างหาก ก้อง… เพื่อนสนิทของเขา เพิ่งจะประสบอุบัติเหตุรถชนและนอนเข้าเฝือกอยู่ที่โรงพยาบาลมาได้สามวันแล้ว และฉันเองก็เพิ่งซื้อกระเช้าผลไม้ไปเยี่ยมเขามาเมื่อวานซืน! ดนัยคงลืมไปสนิท หรือไม่ก็คิดว่าฉันโง่พอที่จะไม่รู้เรื่องเพื่อนของเขา
แต่แทนที่ฉันจะอาละวาด กรีดร้อง หรือปาข้าวของใส่หน้าเขา ฉันกลับเลือกที่จะสูดลมหายใจลึกๆ ระงับความโกรธที่เดือดพล่านอยู่ในอก แล้วส่งยิ้มบางๆ ให้เขา
“อ้อ… อย่างนั้นเหรอคะ คงเหนื่อยแย่เลย คุณไปอาบน้ำเถอะค่ะ เดี๋ยวเช้านี้ฉันจะทำของโปรดให้ทาน”
II. อาหารเช้าปักษ์ใต้และรอยยิ้มของภรรยา
เช้าวันนั้น ฉันเดินเข้าครัวด้วยความสงบเยือกเย็นอย่างประหลาด ฉันลงมือเตรียมอาหารเช้าสไตล์ปักษ์ใต้ที่ดนัยโปรดปรานที่สุด ฉันตั้งใจทำอย่างสุดฝีมือ โขลกพริกแกงทำ คั่วกลิ้งหมูสับ จนกลิ่นหอมฉุนเตะจมูก รสชาติเผ็ดร้อนจัดจ้านถึงใจ เคี่ยว หมูฮ้อง จนเนื้อนุ่มละมุนลิ้นแทบละลายในปาก และทอดไข่เจียวใบโหระพากลิ่นหอมกรุ่น ฉันจัดวางกับข้าวทั้งหมดลงบนโต๊ะอาหารอย่างประณีต พร้อมกับข้าวสวยร้อนๆ ราวกับว่าครอบครัวของเรายังคงแสนสุขและไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เมื่อดนัยเดินลงมาจากชั้นบนในชุดลำลอง เขาดูสดชื่นขึ้นมาก รอยยิ้มโล่งใจปรากฏบนใบหน้าเพราะคิดว่าตัวเองรอดตัวจากการถูกจับผิด เขานั่งลงที่โต๊ะอาหารและสูดกลิ่นหอมของกับข้าว
“โอ้โห! คั่วกลิ้งกับหมูฮ้อง! น่าทานมากเลยครับที่รัก” เขายิ้มกว้างและตักอาหารเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างมีความสุข “คุณนี่เป็น ‘ภรรยาที่ดี’ จริงๆ เลยนะ ทั้งมีเหตุผล เข้าใจผม และทำอาหารเก่งที่สุด ผมโชคดีจริงๆ ที่ได้แต่งงานกับคุณ”
ฉันรินน้ำเย็นลงในแก้วให้เขา พร้อมกับยิ้มรับคำชมนั้น เป็นรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา
“ทานเยอะๆ นะคะดนัย… เพราะวันนี้คุณอาจจะต้องใช้พลังงานเยอะหน่อยในการอธิบาย”
ดนัยหยุดเคี้ยวข้าว ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความงุนงง “อธิบาย? หมายความว่ายังไงครับ?”
ยังไม่ทันที่เขาจะได้รับคำตอบ เสียงลูกบิดประตูห้องครัวที่เชื่อมกับโรงรถก็ดังขึ้น…
กริ๊ก.
III. ผู้มาเยือนหลังบานประตู
บานประตูห้องครัวถูกผลักเปิดออกช้าๆ ดนัยหันไปมองตามเสียง และวินาทีนั้นเอง ช้อนส้อมในมือของเขาก็ร่วงหล่นลงกระทบจานเสียงดังเคร้ง!
ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มและเต็มไปด้วยความมั่นใจของเขาเปลี่ยนเป็นสีขาวซีดเผือดราวกับกระดาษ เลือดในกายราวกับจับตัวเป็นน้ำแข็ง ดวงตาของเขาเบิกโพลง ร่างกายสั่นเทาและแข็งทื่อราวกับถูกสาป
ผู้ที่เพิ่งล้อรถเข็นเข้ามาในห้องครัวคือ ก้อง… เพื่อนสนิทที่ดนัยอ้างว่าไปนอนเป็นเพื่อนปรับทุกข์เมื่อคืน ก้องนั่งอยู่บนรถเข็นวีลแชร์ โดยมีเฝือกพันที่ขาซ้ายอย่างหนาแน่น และคนที่กำลังเข็นรถให้ก้องก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น มายด์ ภรรยาของก้องที่ดนัยอ้างว่าเพิ่งไล่สามีออกจากบ้านนั่นเอง ทั้งสองคนมองมาที่ดนัยด้วยสายตาขยะแขยงและผิดหวัง
แต่ความหายนะของดนัยยังไม่จบลงแค่นั้น…
ด้านหลังของก้องและมายด์ มีผู้หญิงอีกคนหนึ่งเดินก้มหน้าตามเข้ามา เธอคือ แพรว เลขาสาวคนใหม่ของดนัย เธอมีสีหน้าหวาดกลัว ตาแดงก่ำจากการร้องไห้ และที่สำคัญ เธอยังใส่ชุดเดรสตัวเดิมกับเมื่อวาน พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมแบบเดียวกับที่ติดเสื้อดนัยมาเป๊ะๆ
IV. จุดจบของการทรยศ
“ไง ดนัย…” ก้องเอ่ยทักทายทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ได้ยินจากภรรยามึงว่าเมื่อคืนมึงไปเปิดโรงแรมนอนเป็นเพื่อนกูเหรอ? แปลกจังนะ เพราะกูนอนให้น้ำเกลืออยู่ที่โรงพยาบาลมาสามวันแล้ว มึงไปอยู่กับผีตัวไหนที่โรงแรมล่ะ?”
ดนัยอ้าปากค้าง พยายามจะเค้นเสียงออกมาแต่ก็ไม่มีคำพูดใดหลุดรอดออกมาได้ เขาหันมามองหน้าฉันด้วยแววตาตื่นตระหนกและหวาดกลัวสุดขีด เหงื่อเม็ดโป้งผุดขึ้นเต็มหน้าผาก
ฉันเดินไปยืนพิงเคาน์เตอร์ครัว กอดอกและส่งยิ้มที่เย็นเยียบที่สุดให้เขา
“พอดีเมื่อคืนฉันเห็นคุณหน้าซีดๆ ตอนกลับมา เลยเป็นห่วง กลัวว่าจะไปขับรถชนใครเข้า ฉันก็เลยเช็กพิกัดจาก GPS ในรถของคุณน่ะค่ะ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เลยรู้ว่าคุณไม่ได้ไปอยู่กับก้อง แต่ไปจอดรถทิ้งไว้ที่ม่านรูดแถวชานเมือง ฉันก็เลยไปดักรอที่นั่นตอนเช้ามืด และเชิญน้องแพรวให้มาทานข้าวเช้าด้วยกัน… อ้อ แล้วก็รบกวนก้องกับมายด์แวะมาเป็นพยานความตอแหลของคุณด้วย”
ดนัยลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ รีบปรี่เข้ามาจับมือฉัน “ที่รัก! ฟังผมก่อน มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะ ผมอธิบายได้! ผู้หญิงคนนี้ยั่วผม!”
แพรวที่ยืนอยู่ด้านหลังเงยหน้าขึ้นขวับ “พี่ดนัย! ทำไมพูดแบบนี้คะ! พี่บอกเองว่าจะหย่ากับเมียแก่ๆ มาคบกับหนู!”
ฉันสะบัดมือดนัยออกอย่างแรงด้วยความขยะแขยง ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางเตรียมไว้บนเคาน์เตอร์ โยนมันลงบนโต๊ะอาหาร ตรงหน้าจานคั่วกลิ้งที่เขาทานค้างไว้
“ไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้น ทานให้อร่อยนะคะดนัย เพราะนี่จะเป็นมื้อสุดท้ายที่คุณจะได้กินฝีมือของ ‘ภรรยาที่ดี’ คนนี้…” ฉันชี้ไปที่เอกสารในซอง “เซ็นใบหย่าซะ แล้วเก็บข้าวของของคุณกับเมียน้อยของคุณออกไปจากบ้านของฉันภายในวันนี้ ถ้าช้ากว่านี้ ฉันจะส่งหลักฐานชู้สาวทั้งหมดไปที่บอร์ดผู้บริหารบริษัทของคุณ”
ดนัยทรุดตัวลงคุกเข่าอ้อนวอน ร้องไห้ฟูมฟายราวกับเด็กสูญเสียของเล่นชิ้นโปรด แต่สำหรับฉัน เสียงนั้นไม่ได้น่าสงสารเลยสักนิด ฉันหันหลังเดินออกจากห้องครัว ปล่อยให้ความเผ็ดร้อนของคั่วกลิ้งและรสชาติของความพินาศจัดการกับผู้ชายทรยศคนนี้ต่อไป
