แต่กลับต้องสูญเสียทุกสิ่งเมื่อเธอปรากฏตัวพร้อม ‘ทายาทแฝดสี่’ ที่เขาไม่เคยรู้ว่ามีตัวตน!
บาดแผลในวันวาน
ย้อนกลับไปเมื่อแปดปีที่แล้ว “พลอยไพลิน” หญิงสาวผู้เพียบพร้อมด้วยความรักและความภักดี ต้องเผชิญกับวันที่มืดมนที่สุดในชีวิต เมื่อ “กฤต” สามีที่เธอร่วมสร้างครอบครัวมาด้วยกัน ตัดสินใจเก็บกระเป๋าเดินออกจากบ้านไปในวันที่เธอเพิ่งรู้ตัวว่าตั้งครรภ์ได้เพียงสองเดือน
“ผมยังอยากมีอิสระ พลอย… เด็กคนนี้จะมาเป็นตัวถ่วงชีวิตและอนาคตของผม ผมกำลังจะก้าวหน้าในหน้าที่การงาน และ ‘ลิตา’ ก็พร้อมจะให้ในสิ่งที่คุณให้ผมไม่ได้ เราหย่ากันเถอะ”
นั่นคือประโยคสุดท้ายที่กฤตทิ้งไว้ ก่อนจะหันหลังเดินจากไปเพื่อไปแต่งงานใหม่กับลูกสาวมหาเศรษฐี ทิ้งให้พลอยไพลินต้องอุ้มท้องลูกน้อยเผชิญกับความโดดเดี่ยว ความหวาดกลัว และความยากลำบากเพียงลำพัง
แปดปีผ่านไป กฤตก้าวขึ้นเป็นผู้บริหารระดับสูงจากการผลักดันของครอบครัวลิตา เขาใช้ชีวิตอย่างหรูหราฟู่ฟ่า อาศัยอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่ และหลงระเริงไปกับเปลือกนอกอันจอมปลอม ในช่วงเทศกาลคริสต์มาสปีนี้ ด้วยความเย่อหยิ่งและอยากจะตอกย้ำชัยชนะของตัวเอง กฤตจึงส่งการ์ดเชิญขอบทองสุดหรูไปให้พลอยไพลิน เพื่อเชิญเธอมาทานอาหารค่ำในวันคริสต์มาสอีฟ
เป้าหมายของเขาช่างโหดร้าย… เขาหวังจะเห็นอดีตภรรยาในสภาพที่ทรุดโทรม ยากจน และต้องมานั่งอิจฉาชีวิตที่สมบูรณ์แบบของเขา เพื่อเติมเต็มอีโก้ของผู้ชายที่เห็นแก่ตัว
ค่ำคืนแห่งการเฉลิมฉลองจอมปลอม
ค่ำคืนวันคริสต์มาสอีฟ คฤหาสน์ของกฤตถูกประดับประดาด้วยไฟระยิบระยับ ต้นคริสต์มาสสูงตระหง่านตั้งอยู่กลางห้องโถง แขกเหรื่อระดับไฮโซและเพื่อนฝูงของลิตาต่างมาร่วมงานกันอย่างคับคั่ง กฤตยืนควงแก้วแชมเปญ ยิ้มกริ่มและคอยชะเง้อมองไปที่ประตู เขาจินตนาการภาพพลอยไพลินเดินเข้ามาในชุดเก่าๆ สีซีด และถูกแขกในงานหัวเราะเยาะ
แต่เมื่อเสียงกริ่งประตูดังขึ้น และพ่อบ้านเปิดประตูต้อนรับแขกคนสุดท้าย… รอยยิ้มบนใบหน้าของกฤตก็แข็งค้าง
พลอยไพลินก้าวเข้ามาในงาน ทว่าเธอไม่ได้ดูทรุดโทรมหรือน่าสมเพชอย่างที่เขาหวัง เธอสวมชุดเดรสผ้าไหมสีแดงเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีตเรียบหรูจากดีไซเนอร์ชื่อดัง รูปร่างของเธอสง่างาม ผิวพรรณเปล่งปลั่ง แววตาของเธอเต็มไปด้วยความมั่นใจและทรงพลังในแบบของนักธุรกิจหญิงที่ประสบความสำเร็จ
แต่สิ่งที่ทำให้กฤตแทบหยุดหายใจ และทำให้แขกทั้งงานตกตะลึงจนเงียบกริบ ไม่ใช่ความงดงามของอดีตภรรยา… แต่เป็น “เด็กชายสี่คน” หน้าตาหล่อเหลาจิ้มลิ้ม ในชุดสูททักซิโด้ตัวจิ๋วที่เดินเรียงแถวตามหลังพลอยไพลินเข้ามาอย่างมีระเบียบและสง่างาม!
ความจริงที่ถูกเปิดเผย
“สวัสดียามค่ำคืนคริสต์มาสค่ะ กฤต” พลอยไพลินเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ดังกังวาน รอยยิ้มของเธอเย็นเยียบจนจับขั้วหัวใจ
กฤตหน้าซีดเผือด เขามองเด็กชายทั้งสี่คนที่หน้าตาถอดแบบมาจากเขาสมัยเด็กราวกับพิมพ์เดียวกัน ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน มือที่ถือแก้วแชมเปญสั่นจนน้ำสีทองกระฉอกออกมา
“พ-พลอย… ด-เด็กพวกนี้… ลูกของใคร?” กฤตละล่ำละลักถาม เสียงของเขาแหบพร่า
พลอยไพลินยิ้มบางๆ ก่อนจะก้มลงลูบศีรษะเด็กชายทั้งสี่อย่างอ่อนโยน “ทักทายคุณลุงกฤตสิลูก… ตะวัน ภูผา นที วายุ”
เด็กชายแฝดสี่โค้งคำนับอย่างมีมารยาท แต่แววตาของพวกเขาที่มองไปทางกฤตกลับว่างเปล่าและไร้ซึ่งความผูกพันใดๆ
“แปดปีที่แล้ว… ตอนที่คุณเก็บกระเป๋าเดินออกจากบ้านไปเพราะบอกว่า ‘ลูก’ จะเป็นตัวถ่วงชีวิตคุณ ฉันเพิ่งรู้ผลอัลตราซาวนด์ว่าฉันไม่ได้ท้องลูกแค่คนเดียว… แต่ฉันกำลังอุ้มท้องแฝดสี่ค่ะ กฤต”
ประโยคนั้นเปรียบเสมือนฟ้าผ่าลงกลางคฤหาสน์ ลิตา ภรรยาใหม่ของกฤตที่เกลียดเด็กเข้าไส้และยืนยันมาตลอดว่าจะไม่มีลูก เบิกตากว้างด้วยความช็อก เธอหันไปมองหน้าสามีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจและโกรธจัด
“คุณปิดบังฉันเหรอกฤต! คุณเคยมีเมียและมีลูกตั้งสี่คน!” ลิตากรีดร้องเสียงหลง “นี่มันตัวปัญหาสิ้นดี!”
กฤตพยายามจะแก้ตัว เขาก้าวเข้าไปหาพลอยไพลินและลูกๆ ด้วยท่าทีร้อนรน “พลอย… นี่ลูกของผม… ทำไมคุณไม่เคยบอกผม! ถ้าผมรู้ว่าเป็นแฝดสี่ ผมอาจจะ…”
“อาจจะอะไรคะ?” พลอยไพลินสวนกลับทันควัน แววตาของเธอคมกริบดุจใบมีด “อาจจะทิ้งฉันให้เร็วขึ้น? หรืออาจจะกลับมาแย่งพวกเขาไปตอนที่พวกเขาโตแล้ว? คุณไม่จำเป็นต้องรู้หรอกค่ะ เพราะตลอดแปดปีที่ผ่านมา ฉันสร้างธุรกิจของตัวเองจนกลายเป็นเจ้าของเครือข่ายส่งออกอัญมณี ฉันเลี้ยงดูพวกเขาด้วยสองมือของฉัน ให้การศึกษาที่ดีที่สุด และให้ความรักที่มากพอจนพวกเขาไม่เคยรู้สึกขาด ‘พ่อ’ ที่ขี้ขลาดและเห็นแก่ตัวอย่างคุณ!”
บทสรุปของคนทรยศ
กฤตเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น เขาพยายามจะเอื้อมมือไปจับแขนของ ‘ตะวัน’ แฝดคนโต แต่เด็กชายกลับก้าวถอยหลังหลบอย่างสุภาพ และพูดด้วยน้ำเสียงฉะฉานที่บาดลึกเข้าไปในใจของคนเป็นพ่อ
“คุณแม่สอนพวกเราเสมอครับ ว่าความสมบูรณ์แบบของครอบครัวไม่ได้อยู่ที่การมีพ่อแม่ครบ แต่อยู่ที่การมีความรักและความรับผิดชอบ… คุณลุงไม่มีสิ่งนั้นครับ พวกเรามีแค่คุณแม่ก็เกินพอแล้ว”
คำพูดของเด็กวัยแปดขวบทำลายอีโก้และความจองหองของกฤตจนย่อยยับไม่มีชิ้นดี แขกเหรื่อในงานต่างพากันซุบซิบนินทาด้วยความสมเพช ลิตาทนรับความอับอายไม่ไหว เธอปาแก้วไวน์ลงพื้นและประกาศลั่นงาน
“พรุ่งนี้เตรียมตัวเซ็นใบหย่าได้เลยกฤต! และเก็บข้าวของออกไปจากบ้านของฉันด้วย ฉันจะไม่ยอมทนอยู่กับผู้ชายหลอกลวงและมีภาระติดตัวแบบคุณเด็ดขาด!” ลิตาสะบัดหน้าเดินหนีขึ้นชั้นบนไป ทิ้งให้งานคริสต์มาสที่กฤตวาดฝันว่าจะสมบูรณ์แบบ กลายเป็นนรกบนดิน
พลอยไพลินมองความพินาศตรงหน้าด้วยความสงบนิ่ง เธอไม่ได้รู้สึกสะใจจนต้องหัวเราะเยาะ เธอเพียงแค่รู้สึกสมเพชผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเธอเคยรัก
“ขอบคุณสำหรับคำเชิญนะคะกฤต อาหารค่ำมื้อนี้คงไม่จำเป็นสำหรับครอบครัวของเราอีกต่อไป… ขอให้คุณมีความสุขกับ ‘อิสระ’ ที่คุณเลือกเมื่อแปดปีที่แล้วนะคะ ลาก่อนค่ะ”
พลอยไพลินจับมือลูกชายทั้งสี่ หันหลังเดินออกจากคฤหาสน์ที่กำลังพังทลายอย่างสง่างาม ทิ้งให้กฤตต้องนั่งคุกเข่าอยู่กลางห้องโถงที่หนาวเหน็บ สูญเสียทั้งภรรยาใหม่ สูญเสียความก้าวหน้า และสูญเสียโอกาสที่จะได้เป็นพ่อของเด็กชายที่ยอดเยี่ยมถึงสี่คน… ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาทำลายด้วยมือของเขาเอง ได้ย้อนกลับมาบดขยี้ชีวิตของเขาให้พินาศย่อยยับไปตลอดกาล.
