บทสรุปของหญิงใจร้ายคือคุก และรักแท้ที่เกิดจากความเสียสละ!
ผมชื่อ “ภควัตร” ผมตัดสินใจเดินทางไปทำงานเป็นวิศวกรคุมแท่นขุดเจาะน้ำมันที่ประเทศซาอุดีอาระเบียด้วยสัญญาจ้างระยะยาว เพื่อหวังจะสร้างฐานะและครอบครัวให้มั่นคง ผมส่งเงินเดือนเกือบทั้งหมดกลับมาให้ “รตี” ภรรยาที่แต่งงานกันมาได้สามปี เพื่อให้เธอใช้จ่ายอย่างสุขสบายและช่วยดูแล “แม่พิมพา” แม่บังเกิดเกล้าที่แก่ชราและสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรงของผม
ตลอดหลายเดือนที่อยู่ต่างแดน รตีมักจะวิดีโอคอลมาหาผมพร้อมกับรอยยิ้มแสนหวาน เธอบอกเสมอว่าดูแลแม่ของผมเป็นอย่างดี พาไปหาหมอและบำรุงด้วยอาหารชั้นเลิศ ผมหลงเชื่อคำพูดเหล่านั้นและทำงานหนักอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย โดยไม่เคยรู้เลยว่าเบื้องหลังรอยยิ้มจอมปลอมนั้นมีความโหดร้ายซ่อนอยู่
จนกระทั่งวันหนึ่ง โปรเจกต์ที่ผมรับผิดชอบเสร็จสิ้นก่อนกำหนด ผมจึงได้รับอนุญาตให้ลางานกลับบ้านได้ล่วงหน้าหนึ่งสัปดาห์ ผมตัดสินใจไม่บอกรตีเพราะอยากจะทำเซอร์ไพรส์
ผมจำได้ดีว่าวันนั้นเป็นช่วงบ่ายที่แดดร้อนจัด ผมไขกุญแจรั้วบ้านอย่างเงียบเชียบพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ หัวใจพองโตด้วยความคิดถึงครอบครัว แต่เมื่อก้าวเท้าเข้าไปในตัวบ้าน สิ่งที่ผมได้ยินกลับไม่ใช่เสียงหัวเราะต้อนรับอย่างที่วาดฝันไว้ แต่เป็นเสียงด่าทออย่างเกรี้ยวกราด และเสียงไม้เรียวหวดกระทบเนื้อดังสนั่น!
“นังแก่หัวดื้อ! บอกให้กินข้าวที่เทไว้ให้ไง จะมาเรียกร้องอยากกินของแพงๆ ทำไม เงินที่ลูกแกส่งมามันเป็นของฉัน!”
ผมรีบวิ่งตามเสียงนั้นไปที่ห้องครัวหลังบ้าน และภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้โลกทั้งใบของผมพังทลายลงในพริบตา!
รตี ภรรยาที่ผมรักและไว้ใจ กำลังถือไม้กวาดหวดฟาดลงไปอย่างแรง แต่คนที่รับแรงกระแทกเหล่านั้นกลับไม่ใช่แม่ของผม… แต่เป็น “มาลัย” เด็กสาวใช้สู้ชีวิตวัยยี่สิบต้นๆ ที่ผมเพิ่งจ้างมาดูแลความสะอาดในบ้านก่อนบินไปซาอุฯ
มาลัยใช้ร่างกายที่ผอมบางของเธอ โอบกอดและเอาแผ่นหลังบังร่างอันสั่นเทาของแม่พิมพาเอาไว้แน่น ไม้กวาดฟาดลงบนหลังและแขนของมาลัยจนเลือดซิบ แต่เด็กสาวก็ไม่ยอมปล่อยมือจากแม่ของผม เธอร้องไห้สะอึกสะอื้นพร้อมกับอ้อนวอน
“คุณรตีคะ อย่าตีคุณท่านเลยค่ะ คุณท่านป่วยอยู่ ตีมาลัยแทนเถอะนะคะ มาลัยยอมแล้ว!”
“ได้! รักกันนักใช่ไหม นังขี้ข้า งั้นก็รับไปแทนมัน!” รตีง้างมือขึ้นเตรียมจะฟาดลงไปอีกครั้ง
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!”
เสียงตวาดของผมดังก้องไปทั่วบ้าน รตีสะดุ้งสุดตัวและหันขวับมามอง ไม้กวาดในมือของเธอร่วงหล่นลงพื้น ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นผมยืนอยู่ตรงประตู
“ภ-ภควัตร… คุณกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?” รตีพยายามปรับสีหน้า เธอรีบปั้นรอยยิ้มหวานหยดย้อย เดินเข้ามาเกาะแขนผมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ที่รักคะ คุณอย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะ ฉันแค่กำลังสั่งสอนคนรับใช้ที่ทำตัวกำเริบเสิบสาน แล้วก็กำลังดัดนิสัยแม่ของคุณที่เอาแต่ใจน่ะค่ะ ฉันทำไปเพราะหวังดีนะคะ”
ผมสะบัดแขนเธอออกอย่างแรงจนรตีล้มลงไปกองกับพื้น ผมไม่ได้สนใจผู้หญิงใจยักษ์คนนั้นอีกต่อไป ผมรีบวิ่งเข้าไปพยุงแม่พิมพาที่กำลังร้องไห้ตัวสั่น และประคองมาลัยที่แขนเต็มไปด้วยรอยฟาดจนช้ำเลือดช้ำหนอง
“แม่ครับ ผมขอโทษ… ผมขอโทษที่ทิ้งแม่ไว้กับปีศาจแบบนี้” ผมกอดแม่แน่น น้ำตาของลูกผู้ชายไหลออกมาอย่างไม่อาย ก่อนจะหันไปมองมาลัยด้วยความซาบซึ้งใจ “ขอบใจมากนะมาลัย ขอบใจจริงๆ ที่ช่วยปกป้องแม่ของฉัน”
รตียังคงไม่สลด เธอรีบลุกขึ้นยืนและชี้หน้าด่าผม “ภควัตร! คุณจะมาทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ ฉันเป็นเมียคุณนะ! นังแก่นี่มันทำตัวน่ารำคาญเอง ฉันแค่สั่งสอนมันนิดหน่อย คุณจะทำเป็นเรื่องใหญ่ทำไม!”
ผมหันไปจ้องหน้ารตีด้วยสายตาที่เย็นชาที่สุดในชีวิต “คุณคิดว่าผมโง่มากสินะ รตี… คุณคงลืมไปแล้วว่าก่อนที่ผมจะบินไปซาอุฯ ผมได้ติดตั้งกล้องวงจรปิดแบบซ่อนตัวไว้ทั่วบ้าน เพื่อเอาไว้ดูความปลอดภัยของแม่!”
รตีหน้าซีดเผือดราวกับศพไร้เลือด ร่างกายของเธอเริ่มสั่นเทาเมื่อความจริงปรากฏ
“ผมเห็นทุกอย่างผ่านคลาวด์ในมือถือตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว! ผมเห็นคุณเอาข้าวบูดให้แม่ผมกิน เห็นคุณขโมยเงินที่ผมส่งมาไปซื้อกระเป๋าแบรนด์เนม และเห็นคุณด่าทอแม่ผมสารพัด ผมถึงได้รีบจองตั๋วเครื่องบินกลับมาด่วนเพื่อมาจัดการกับคุณยังไงล่ะ!”
ผมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดปุ่มระงับการใช้งานบัตรเครดิตและอายัดบัญชีธนาคารทุกบัญชีที่เป็นชื่อของรตีทันที
“ท-ที่รัก! อย่าทำแบบนี้นะคะ ฉันขอโทษ ฉันผิดไปแล้ว ให้อภัยฉันเถอะนะ!” รตีคลานเข่าเข้ามาเกาะขาผม น้ำตาแห่งความเสแสร้งไหลพราก แต่คราวนี้มันไม่มีผลกับผมอีกต่อไป
“เก็บข้าวของของเธอ แล้วไสหัวออกไปจากบ้านของฉันเดี๋ยวนี้! และเตรียมตัวรับหมายศาลฟ้องหย่า พร้อมกับหมายเรียกจากตำรวจข้อหาทำร้ายร่างกายผู้สูงอายุได้เลย ฉันจะเอาคลิปวงจรปิดทั้งหมดส่งให้ทนาย และฉันจะเอาเธอเข้าคุกให้ได้!”
เย็นวันนั้น ตำรวจมาถึงบ้านและรวบตัวรตีไปดำเนินคดีตามหลักฐานที่มัดตัวแน่นหนา ความเย่อหยิ่งของเธอจบลงที่ห้องขัง เธอถูกฟ้องร้องจนหมดตัวและต้องรับโทษในเรือนจำ ชดใช้กรรมที่เธอทำไว้กับคนแก่ที่ไม่มีทางสู้
ส่วนผม… ผมพาแม่และมาลัยไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล ผมจ่ายค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดให้มาลัย และให้เธอหยุดพักฟื้นโดยยังคงจ่ายเงินเดือนเต็มจำนวน
หลังจากเหตุการณ์เลวร้ายนั้นผ่านพ้นไป ผมตัดสินใจลาออกจากงานที่ซาอุฯ และหางานทำในประเทศไทยเพื่อจะได้อยู่ดูแลแม่ด้วยตัวเอง ความผูกพันระหว่างผม แม่ และมาลัย เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ
มาลัยไม่ใช่แค่เด็กสาวใช้ที่ขยันขันแข็ง แต่เธอมีจิตใจที่งดงาม บริสุทธิ์ และมีความกตัญญูอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ การที่เธอเอาชีวิตและร่างกายของตัวเองเข้าแลกเพื่อปกป้องแม่ของผม ทำให้ผมตระหนักได้ว่า ผู้หญิงที่มีค่าที่สุด ไม่ใช่ผู้หญิงที่สวยงามแค่เปลือกนอก แต่คือผู้หญิงที่มีความรักและพร้อมจะเสียสละเพื่อคนในครอบครัวต่างหาก
หลายเดือนต่อมา เมื่อบาดแผลในใจของพวกเราได้รับการเยียวยา ผมตัดสินใจคุกเข่าขอมาลัยแต่งงานต่อหน้าแม่พิมพา น้ำตาแห่งความตื้นตันใจของมาลัยไหลอาบแก้ม เธอพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มที่งดงามที่สุด
งานแต่งงานของเราจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย แต่อบอวลไปด้วยความอบอุ่นและรักแท้ ผมสวมแหวนให้ผู้หญิงที่กล้าหาญที่สุดในชีวิตของผม และให้คำมั่นสัญญาว่า นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ผมจะเป็นคนกางปีกปกป้องดูแลเธอและแม่ ให้พ้นจากความโหดร้ายของโลกใบนี้… ไปตลอดกาล
